Als je mensen zou vragen naar hun meest dierbare foto dan zou ik persoonlijk kiezen voor deze. Het was begin augustus 1984 en de boel zat compleet onder de mist, het was mijn eerste keer en ik wist niet wat ik behoorde "te zien". We waren daar overigens de enigen en een paar dagen later moesten we de boot hebben, de tijd drong... Mien wou verder maar weer die duivel in mijn rechteroor die fluisterde : blijf. Opeens, na een tijd, begon er zich dit onwezenlijke landschap te ontvouwen, ik wist niet wat er gebeurde, ik wist niet wat ik zag. Nu gaan ze daar een selfie nemen of een volledig kaartje volschieten, ik zat aan mijn twee laatste rolletjes CT21 en verdraaid, dit was selecteren geblazen toen. In een ijzige stilte kwam dit te voorschijn. Ik krijg nog altijd tranen in de ogen als ik er aan terugdenk. De foto is niet gemanipuleerd whatsoever, camera was Nikomat EL, lens was a 50/1.4

Comment