PDA

Volledige versie bekijken : Het levensverhaal van papa



tantine
3 mei 2013, 08:15
Papa als klein manneke.....

https://dl.dropboxusercontent.com/u/39091116/bd/1.jpg



Papa als jonge beroepsmillitair bij de landmacht 1939.....

https://dl.dropboxusercontent.com/u/39091116/bd/2.jpg



Het huwelijk.....

https://dl.dropboxusercontent.com/u/39091116/bd/3.jpg



Papa bij de artillerie.....

https://dl.dropboxusercontent.com/u/39091116/bd/4.jpg



Van de landmacht naar de zeemacht......

https://dl.dropboxusercontent.com/u/39091116/bd/5.jpg
Op de foto zie je de jonge "Prins Albert"
De "Kamina"....met dit schip heeft papa vele malen rondgevaren.



Papa met zijn 12 kinderen.....

https://dl.dropboxusercontent.com/u/39091116/bd/6.jpg



Papa na herstel van een zware hersenbloeding.....

https://dl.dropboxusercontent.com/u/39091116/bd/7.jpg
Hij kon niet meer schrijven, lezen en stappen....na 1 moeilijk jaar heeft hij zich goed kunnen herstellen.



Samen een hele tijd gelukkig......

https://dl.dropboxusercontent.com/u/39091116/bd/8.jpg
20 jaar hebben ze prachtige reizen gemaakt over heel Europa totdat papa het te moeilijk kreeg.
3 jaar geleden stierf mama en bleef papa achter met veel zorg en liefde van zijn kinderen.



Papa op zijn sterfbed.....

https://dl.dropboxusercontent.com/u/39091116/bd/9.jpg
De foto is een reflectie op het raam.



Papa......heeft ons verlaten.....maar niet in onze herinneringen.....niet in ons hart!

https://dl.dropboxusercontent.com/u/39091116/bd/10.jpg



Papa is geboren op 27 mei 1918 en gestorven op 24 april 2013.
Gr Pascale

bouk
3 mei 2013, 08:35
mooi en een aandoenlijk verhaal.
je vader had een gezegende leeftijd hoor.
de oude foto,s (geen eigen opnamen..?) maken het verhaal compleet.
ondanks de mooie leeftijd om heen te gaan toch sterkte, want het blijft toch een verlies.
grt,bouk.

jill.tje
3 mei 2013, 08:39
Bouk je verbaasd me! :)
Heel mooi verhaal hoor, prachtig weergegeven, heel erg veel sterkte toegewenst.
Ben ook een klein beetje benieuwd wie jij bent in de rij van 12...

je-es
3 mei 2013, 08:52
Sterkte aan de familie

Frakske
3 mei 2013, 13:32
Mooi en waardig verhaal, Sterkte hoor !

spikkesenior
3 mei 2013, 13:36
Sterkte Pascale, een prachtig eerbetoon aan uw vader... hou de moed erin pascale

aline55
3 mei 2013, 17:31
sterkte , ik heb mijn vader ook enkele maanden geleden verloren....weet wat het is als iemand je ontvalt waar je heel veel van gehouden hebt.....mooie fotoreeks , respect voor de compilatie

Nena
3 mei 2013, 17:40
Bouk je verbaasd me! :)

idd


Ben ook een klein beetje benieuwd wie jij bent in de rij van 12...

Ah die had ik niet door. Grappig :)

Een gezegende leeftijd ja, maar afscheid is nooit leuk... sterkte !!

Sonjabelgium
3 mei 2013, 17:46
Moeilijk is het loslaten, tot de dag komt dat de herinnering het verdriet verjaagd en je een glimlach om je mond krijgt in de plaats van een traan als je "papa" zegt ...

Gecondoleerd ...

Mooi en met veel respect "zijn" leven in beeld gezet hier!

Son

bouk
4 mei 2013, 05:30
Bouk je verbaasd me! :)
...


idd


hoe zo...?
grt,bouk.

Nelita
4 mei 2013, 17:25
Sterkte, Pascale!
Je hebt hier een pakkende fotoreeks van je vader neergezet. Chapeau!

jos82
4 mei 2013, 20:58
Gecondoleerd Pascale..Veel sterkte toegewenst.
Inderdaad een prachtig eerbetoon deze fotoreeks.

lilybie
4 mei 2013, 21:09
veel sterke Pascal in deze moeilijke tijd.
maar je hebt hier een prachtig eerbetoon aan je vader neer gezet,chapeau
alle foto's spreken voor zich

bommasien
5 mei 2013, 10:04
Toch ook gefeliciteerd met je verjaardag!

Brombeer
5 mei 2013, 11:37
Mooie hommage aan je pa.
Innige deelneming...velen onder ons weten wat het is om een pa of een ma te verliezen.
Sterkte.

Marc

david_ve
5 mei 2013, 15:47
heel sterk en heel mooi!

sterkte

MG-TF
5 mei 2013, 20:04
zeker veel sterkte in deze moeilijke tijd als je iemand moet verliezen die je heel dierbaar is
een zeer mooie hommage aan je pa

toch mogen we je verjaardag niet vergeten hé

Cytochrome
5 mei 2013, 22:49
Lees dit nu pas, en begrijp nu ook je laatste post.
Veel sterkte toegewenst Pascalle...mooi eerbetoon...

doudeke
6 mei 2013, 06:49
Een mooi familieverhaal. Van in de wieg tot in het graf. En neen, er bestaat
niet zoiets als een gezegende leeftijd. Tenminste niet voor de betrokkenen,
want elke dood komt te vroeg. Eender hoe oud mensen ook worden, in hun
hart zijn het toch nog kinderen met kleine vreugdes en soms groot verdriet.
Maar afscheid nemen kent geen leeftijd. ik wens u dan ook geen sterkte, dat
is nergens voor nodig: sterk zijn. Wel wens ik u troost, heel veel troost en het
vermogen om alle kostbare en dierbare herinneringen te bewaren op de enige
plaats waar ze echt veilig zijn: in uw hart. In uw kinderhart. Treur maar meisje,
hij verdiende het. Huil maar meisje, hij verdiende het.
En hoeveel pappa's er ook mogen zijn, er was maar één de uwe.

FilipB
6 mei 2013, 08:13
Prachtig!
En heel veel sterkte in deze periode!

gilclaes
7 mei 2013, 10:23
Met veel respect voor je verdriet en diepe buiging voor deze hommage die getuigt van liefde en grote menselijkheid en fotografische kennis en kunde.
Groetjes.
Gil

VincentBxl
7 mei 2013, 17:52
Een mens wordt er stil van.
V.

dirkfotografie
8 mei 2013, 13:19
Veel sterkte. Prachtig levensverhaal.

Johan1956
8 mei 2013, 15:12
Een mooi fotoverhaal, Pascale.
Gecondoleerd en veel sterkte toegewenst.
Groeten,
Johan

Loeky
13 mei 2013, 10:44
Hierbij voeg ik ook mijn innige deelneming bij het verlies van je vader.

Hij is er niet meer, maar de herinnering die blijft bestaan.
Voor mij leeft ie verder, want na de dood is nieuw leven, anders maar volgens de schriften zelfs veel beter.
De overgang heeft plaats gevonden en troost je, hij is nu dichterbij je dan dat hij ooit in zijn leven was geweest.

Je mag huilen om wat was en niet meer is,
en zeer zeker een leegte achterlaat.
Tijd heelt en het gemis wordt overrompeld door andere fraaie en minder fraaie gebeurtenissen in ons leven.
Maar vergeten zul je nooit.

Loeky.

doudeke
13 mei 2013, 15:06
Tijd heelt en het gemis wordt overrompeld door andere fraaie en minder fraaie gebeurtenissen in ons leven.
Maar vergeten zul je nooit.

Loeky.

Sorry Loeky dat ik even zo onbeschoft ben om u proza te onderbreken, maar
tijd heelt niet! Tijd legt er een laagje poeder over, dat soms als vanzelf weer
wegwaait en dan ligt de wonde weer open en bloot. Maar even zo vaak blazen
we het zelf weg. En die herinneringen doen veel pijn, doen veel verdriet, maar
hebben ook het ongelooflijk krachtige vermogen om terug te keren in de tijd.
Om weer het kleine mensje van weleer te zijn, en zijn vriendelijke gelaat terug
te zien, zijn bezorgde gelaat terug te zien, zijn echte ik te zien. Ja, dit leven kan
pijn doen, het kan hard zijn, maar precies in die hardheid zit ook de schoonheid.
Want liefde doet huilen.

tantine
13 mei 2013, 18:32
Aan iedereen wil ik bedanken voor de steun....heel fijn om te weten dat er hier mensen zijn die met me meeleven.

@ Doudeke......neen het is juist dat tijd niet heelt.....en toch....de pijn verzacht met de tijd....heb ik ook ondervonden wanneer mama overleed 3 jaar geleden.
De pijn is niet meer zo erg... de mooie herinneringen zijn er....maar ook de laatste uren van haar leven die voor mij het zwaarste wegen....nu nog altijd even erg alsof het gisteren was.
Met papa heb ik het ook moeilijk....maar bij hem is het anders....papa is rustig heen gegaan.
Maar wat ik nu heel erg vind is dat ik nu geen ouders meer heb....ik kan nu niet meer voor hen zorgen...ik kan er nooit meer gaan voor een babbel....of gewoon om hen een kus te geven of bij hen te zijn.

Het is een leegte.....en die leegte voelt nu heel zwaar aan.
Maar ik weet dat het zal beteren....de pijn...de leegte.....die zal verzachten....

Gr Pascale

Loeky
13 mei 2013, 21:13
tijd heelt niet! Tijd legt er een laagje poeder over, dat soms als vanzelf weer
wegwaait en dan ligt de wonde weer open en bloot
Ja, daar ben ik het volledig mee eens. Ik heb het misschien te snel verwoord of niet netjes genoeg, maar dat laagje poeder (= is de overrompeling)werkt toch even zalvend Niet ? En als het weer wegwaait dan weten we toch dat we het nooit vergeten.

Ik ken dat gevoel ook, tantine en Doudeke, ik heb mijn moeder en broer ook afgegeven.

doudeke
14 mei 2013, 02:01
Aan iedereen wil ik bedanken voor de steun....heel fijn om te weten dat er hier mensen zijn die met me meeleven.

@ Doudeke......neen het is juist dat tijd niet heelt.....en toch....de pijn verzacht met de tijd....heb ik ook ondervonden wanneer mama overleed 3 jaar geleden.
De pijn is niet meer zo erg... de mooie herinneringen zijn er....maar ook de laatste uren van haar leven die voor mij het zwaarste wegen....nu nog altijd even erg alsof het gisteren was.
Met papa heb ik het ook moeilijk....maar bij hem is het anders....papa is rustig heen gegaan.
Maar wat ik nu heel erg vind is dat ik nu geen ouders meer heb....ik kan nu niet meer voor hen zorgen...ik kan er nooit meer gaan voor een babbel....of gewoon om hen een kus te geven of bij hen te zijn.

Het is een leegte.....en die leegte voelt nu heel zwaar aan.
Maar ik weet dat het zal beteren....de pijn...de leegte.....die zal verzachten....

Gr Pascale

Natuurlijk zal het met het vergaan van de tijd minder pijn gaan doen. We
moeten verder, we hebben zelf kinderen, we hebben andere zorgen. Maar
je hebt het zelf heel mooi verwoord. Je kunt nooit meer bij hen terecht. Je
bent nu een weeskind, zelfs al ben je een volwassen vrouw. En dat is iets
dat de tijd niet kan helen, alleen verzachten, er een laagje stof op leggen.
En daar wens ik u veel troost bij. Een zachte, milde troost die in de plaats
zal komen van hun gezelschap, van dat kusje dat je zo graag gaf...

doudeke
14 mei 2013, 02:14
Ja, daar ben ik het volledig mee eens. Ik heb het misschien te snel verwoord of niet netjes genoeg, maar dat laagje poeder (= is de overrompeling)werkt toch even zalvend Niet ? En als het weer wegwaait dan weten we toch dat we het nooit vergeten.

Ik ken dat gevoel ook, tantine en Doudeke, ik heb mijn moeder en broer ook afgegeven.

Ja, Loeky, gelukkig werkt dat laagje stof zalvend, natuurlijk zal het met de tijd
minder worden, natuurlijk zullen met de tijd de scherpste kantjes verdwijnen,
maar het gaat nooit helemaal weg, het heelt dus niet echt.
Wel zal het zijn plaats krijgen in ons leven. Dat is de ruwe, harde werkelijkheid,
maar ook de schoonheid van om iemand te geven, om lief te hebben, om voor
altijd lief te hebben.

bouk
14 mei 2013, 06:23
.........
maar het gaat nooit helemaal weg, het heelt dus niet echt.


alles heelt, alleen het litteken blijft altijd zichtbaar.
grt,bouk.

doudeke
14 mei 2013, 06:54
alles heelt, alleen het litteken blijft altijd zichtbaar.
grt,bouk.

Dat is gewoon de pijn een andere naam geven...

SpeedyBE
18 mei 2013, 21:32
ben even sprakeloos ...


Innige deelneming...

artep
19 mei 2013, 16:36
De reflectie op het raam is een prachtige foto. Voor mij zit het hele verhaal in die foto. Ik zie het respect dat je toont in het indirecte beeld. Heel erg mooi.

eos550
19 mei 2013, 21:17
Veel sterkte.

Hanske
20 mei 2013, 21:40
Mooi eerbetoon ! Nog gecondoleerd.

Mijn vader is 26 april j.l overleden op 82 jarige leeftijd......

Van de beste man zijn er echter niet veel foto's :(

leentje
21 mei 2013, 22:17
Respect voor de mooie weergave van het levensverhaal van je papa.
Gecondoleerd met het verlies.
Na veel tijd wordt de pijn minder hevig, maar het verlies blijft knagen en draag je je verder leven mee. Ik heb 2 jaar geleden een zoon van 25 moeten verliezen, en er is geen dag dat je niet hieraan denkt, je moet het een plaatsje geven in je leven en er de tijd voor nemen.

Vossie
5 juni 2013, 21:32
Sorry dat ik je nu pas condoleer, maar ik zag het vandaag pas.
Een prachtig eerbetoon dat je hier hebt geplaatst Pascale. Knap dat je dat zo mooi in beeld hebt kunnen brengen.
Ik wens je nog veel sterkte en vooral mooie herinneringen aan je ouders.

t.billy
6 juni 2013, 00:55
slik, en toen werd het even stil hier ... wat een mooi eerbetoon aan je papa, Pascale.

Stoffograaf
10 juni 2013, 11:54
vind dit topic nu pas :o
heel mooi eerbetoon aan je papa Pascale!
ik hoop dat je wat troost vindt in het feit dat hij van een zeer mooi en zeer lang leven heeft kunnen genieten.


grtn,
Kristof

Guest2
12 juni 2013, 19:42
Aan iedereen wil ik bedanken voor de steun....heel fijn om te weten dat er hier mensen zijn die met me meeleven.

@ Doudeke......neen het is juist dat tijd niet heelt.....en toch....de pijn verzacht met de tijd....heb ik ook ondervonden wanneer mama overleed 3 jaar geleden.
De pijn is niet meer zo erg... de mooie herinneringen zijn er....maar ook de laatste uren van haar leven die voor mij het zwaarste wegen....nu nog altijd even erg alsof het gisteren was.
Met papa heb ik het ook moeilijk....maar bij hem is het anders....papa is rustig heen gegaan.
Maar wat ik nu heel erg vind is dat ik nu geen ouders meer heb....ik kan nu niet meer voor hen zorgen...ik kan er nooit meer gaan voor een babbel....of gewoon om hen een kus te geven of bij hen te zijn.

Het is een leegte.....en die leegte voelt nu heel zwaar aan.
Maar ik weet dat het zal beteren....de pijn...de leegte.....die zal verzachten....

Gr Pascale

Toen mijn vader voor het laatst ademde was hij bij ons thuis, in het huis dat ik samen met hem heb opgebouwd. Waar hij, voor hij compleet blind werd met ons heeft meegewerkt. Iemand die meer gratis heeft gewerkt dan voor zichzelf. Iemand die nog 10 jaar heeft gezorgd voor mijn demente moeder terwijl hij zelf niks meer zag. Hij kookte en bakte voor haar terwijl ik hem dikwijls heb gevraagd wat hij nog zag : niks. Allemaal zwart.
Toen de fatale longkanker werd vastgesteld (hij was ook niet achterlijk) was er niks erger dan om te sterven in een klinische omgeving. Op een dinsdag om 10 voor twee is mijn broer hem komen halen (de klok staat nog altijd op dat uur) om hem bij ons te brengen, in het huis dat hij samen met mij heeft opgebouwd. Steen per steen.
En dat hij dus uit zijn hoofd kende...weet nog wat hij zei toen hij (op de tast) binnenkwam : ik ga hier toch nooit meer naar buiten, niks mee inzitten...zo lang zal het nu ook niet duren.... En weeral had hij gelijk : dag op dag 2 maanden later was het zover.
Op het einde was je blijer en blijer met minder en minder, op het laatst was je zelfs nog blij dat er nog een lepeltje koffie in ging......

Na de laatste ademtocht omstreeks 6.30 h besefte ik : ik was een wees geworden.

@Pascale, de huisdokter heeft me meerdere malen verteld dat ik hem het grootst mogelijke cadeau heb gegeven maar zo voelt het echt nog altijd niet. Ook niet drie jaar later

tantine
12 juni 2013, 22:08
Bouk je verbaasd me! :)
Heel mooi verhaal hoor, prachtig weergegeven, heel erg veel sterkte toegewenst.
Ben ook een klein beetje benieuwd wie jij bent in de rij van 12...

Jill....ik ben de jongste van 12....euh...en neen...ik was niet het kakkernestje:p


Respect voor de mooie weergave van het levensverhaal van je papa.
Gecondoleerd met het verlies.
Na veel tijd wordt de pijn minder hevig, maar het verlies blijft knagen en draag je je verder leven mee. Ik heb 2 jaar geleden een zoon van 25 moeten verliezen, en er is geen dag dat je niet hieraan denkt, je moet het een plaatsje geven in je leven en er de tijd voor nemen.

Wat erg om je zoon te moeten verliezen! Sorry dat ik niet vroeger op je reactie gereageerd heb. Ik ben er zeker van dat een kind verliezen veel erger is dan je ouders te moeten verliezen. Ik heb intussen al 2 broers die overleden zijn. Ik was amper 3 jaar toen mijn ene broer gestorven is. Hij was amper 11jaar. Mijn moeder heeft toen een heel zware periode achter de rug gehad....ook papa had toen 2 jaar ervoor een zware hersenbloeding gehad. En elke keer rond de periode dat hij gestorven is had ze het nog altijd heel moeilijk. Mijn jongste broer was 43 jaar.....en dit heeft ze nooit kunnen verwerken.
Ik weet niet hoe het voelt om een zoon of dochter te moeten verliezen....je eigen vlees en bloed....een deel van jezelf...de verbondenheid....de vriendschap....ik kan zoveel opsommen....wat een gemis....ik leef echt met je mee!
Bedankt Leentje!


Toen mijn vader voor het laatst ademde was hij bij ons thuis, in het huis dat ik samen met hem heb opgebouwd. Waar hij, voor hij compleet blind werd met ons heeft meegewerkt. Iemand die meer gratis heeft gewerkt dan voor zichzelf. Iemand die nog 10 jaar heeft gezorgd voor mijn demente moeder terwijl hij zelf niks meer zag. Hij kookte en bakte voor haar terwijl ik hem dikwijls heb gevraagd wat hij nog zag : niks. Allemaal zwart.
Toen de fatale longkanker werd vastgesteld (hij was ook niet achterlijk) was er niks erger dan om te sterven in een klinische omgeving. Op een dinsdag om 10 voor twee is mijn broer hem komen halen (de klok staat nog altijd op dat uur) om hem bij ons te brengen, in het huis dat hij samen met mij heeft opgebouwd. Steen per steen.
En dat hij dus uit zijn hoofd kende...weet nog wat hij zei toen hij (op de tast) binnenkwam : ik ga hier toch nooit meer naar buiten, niks mee inzitten...zo lang zal het nu ook niet duren.... En weeral had hij gelijk : dag op dag 2 maanden later was het zover.
Op het einde was je blijer en blijer met minder en minder, op het laatst was je zelfs nog blij dat er nog een lepeltje koffie in ging......

Na de laatste ademtocht omstreeks 6.30 h besefte ik : ik was een wees geworden.

@Pascale, de huisdokter heeft me meerdere malen verteld dat ik hem het grootst mogelijke cadeau heb gegeven maar zo voelt het echt nog altijd niet. Ook niet drie jaar later

Ja Paul....ik weet wat je voelt...die cadeau die je aan je papa gegeven hebt is niet te beschrijven....maar weet dat je papa je daarvoor heel dankbaar was...hij kende ieder hoekje...hij had zijn ogen daar niet meer voor nodig....hij had jou dicht bij hem en dat stelde hem ook gerust. En hij wist toen ook dat hij met een gerust hart je kon verlaten.....en dat is in mijn ogen een nog grotere cadeau!!
We hebben gedaan wat we konden....misschien konden we nog meer...maar wanneer heb je genoeg gedaan???
Het is nu al meer dan een maand dat papa overleden is....soms besef ik nog niet goed dat hij er niet meer is. Maar als ik naar zijn muziek luister in de auto....dan weet ik het....dan doet het weer zoveel pijn....en dan mis ik hem zo erg!
Iemand verliezen...na 1 maand...na 1 jaar....na jaren....blijf een gemis....doet nog pijn....maar het verzacht in de loop der jaren.

Nogmaals bedankt aan iedereen!
Gr Pascale