PDA

Volledige versie bekijken : En ze blinken weer! - Oaxaca, Mexico



basti
27 oktober 2010, 05:50
Om dan nog maar een Mexicaans cliché te bevestigen: het schoenen opblinken op straat wordt hier nog altijd erg veel, en met de grootste zorgvuldigheid gedaan. En voor sommige mensen lijkt het gewoon genieten te zijn om het werkje door een ander te laten opknappen...

http://www.klaasgoethals.be/Oaxaca/images/oaxaca_analoog_10.jpg

Fuji Neopan 100 forced to 200, negatief ingescand

Enjoy!

Klaas

doudeke
27 oktober 2010, 10:22
Een heer van stand poetst natuurlijk nooit zelf zijn schoenen, en voor een habbekrats kun
je dat gevoel hier kopen. De voldoening op meneer zijn gezicht bewijst dat het iedere cent
waard is.
Mooie straatfotografie. :G:G

PatrickW
27 oktober 2010, 21:38
Geweldig, dat gelukzalige gezicht !

Dama
27 oktober 2010, 23:04
Knap, die uitdrukking !

Had er misschien wel liever de schoenborstel bij gezien...

armando113
30 oktober 2010, 00:23
Knap, die uitdrukking !

Had er misschien wel liever de schoenborstel bij gezien...

hoezo? die glimmende schoenen zeggen toch alles. ik zie in een schoenborstel geen meerwaarde:confused:

over de foto: klassiek goed. mooi in licht donker, standpunt, scherptediepte, moment etc. etc.. puntje van kritiek. hoe goed je foto's ook zijn ( vraag me ff niet wat;)het is er gewoon) ik mis wel een beetje een eigen stijl, het voelt allemaal een beetje retro, het is al een keer gedaan. net als in muziek is het kun je samplen of coveren wat je wilt maar het wordt pas echt iets als je je er je eigen sausje overheen giet (of het wordt verschrikkelijk, kan natuurlijk ook;)) wat dat sausje is voor jouw foto's weet ik niet. ik vermoed, maar dat is mijn gevoel, dat je een onderwerp moet kiezen, je daar in vast bijten, en dat dan kritisch gaat fotograferen, ik denk nl. dat je een zeer begenadigd documentair fotograaf zou kunnen zijn. kortom wat probeer ik te zeggen: ik zou meer diepgang willen zien en niet alleen maar, zij het zeer goede, registratie.

maar toch mooie, goede foto:G

doudeke
30 oktober 2010, 09:59
puntje van kritiek. hoe goed je foto's ook zijn ( vraag me ff niet wat;)het is er gewoon) ik mis wel een beetje een eigen stijl, het voelt allemaal een beetje retro, het is al een keer gedaan. net als in muziek is het kun je samplen of coveren wat je wilt maar het wordt pas echt iets als je je er je eigen sausje overheen giet (of het wordt verschrikkelijk, kan natuurlijk ook;)) wat dat sausje is voor jouw foto's weet ik niet. ik vermoed, maar dat is mijn gevoel, dat je een onderwerp moet kiezen, je daar in vast bijten, en dat dan kritisch gaat fotograferen, ik denk nl. dat je een zeer begenadigd documentair fotograaf zou kunnen zijn. kortom wat probeer ik te zeggen: ik zou meer diepgang willen zien en niet alleen maar, zij het zeer goede, registratie.


Ik heb het al eens geschreven: een eigen stijl is een flauw excuus om zichzelf alsmaar
te herhalen. Als je er goed over nadenkt, om altijd dezelfde stijlfouten te maken. Het
is dan ook al vlug vervelend. Zo vervelend als perfectie. Mocht die al bestaan. Vandaar
dat zo veel kunstenaars ook zo ontzettend vervelend zijn.
Ik denk dat dit iets is uit het verleden. Iets van de analoge mens die zulke zekerheden
zocht. Maar die wereld is er niet meer. Vandaag de dag gaat een fotograaf op zoek
naar mensen, landschappen, architectuur, kortom verhalen, en laat zich daarbij sturen
door zijn gevoelens, zijn emoties, de verbeelding om dit te brengen. M.a.w. hij is vrij,
niet langer geremd door zoiets als een keurslijf van een eigen stijl of het najagen van
perfectie, om zijn verhalen zo spannend, goed of mooi mogelijk te vertellen. En dat is
een goede zaak, ik zou het bijna een zoektocht naar jezelf noemen, naar wat je op een
bepaald moment aan emoties of zeggingskracht voelt. Het resultaat kan zowel iets van
een kunstwerk hebben als een gedrocht zijn.
En dit denk ik dat Basti goed doet. Je voelt hem zoeken, tasten, proberen en soms ook
falen, maar altijd eerlijk en vol overgave. En dat is veel boeiender en rijker dan zoiets
als een eigen stijl onder de knie te hebben waar je tot in den treure aan beantwoordt.

basti
30 oktober 2010, 22:52
Ik heb het al eens geschreven: een eigen stijl is een flauw excuus om zichzelf alsmaar
te herhalen. Als je er goed over nadenkt, om altijd dezelfde stijlfouten te maken. Het
is dan ook al vlug vervelend. Zo vervelend als perfectie. Mocht die al bestaan. Vandaar
dat zo veel kunstenaars ook zo ontzettend vervelend zijn.
Ik denk dat dit iets is uit het verleden. Iets van de analoge mens die zulke zekerheden
zocht. Maar die wereld is er niet meer. Vandaag de dag gaat een fotograaf op zoek
naar mensen, landschappen, architectuur, kortom verhalen, en laat zich daarbij sturen
door zijn gevoelens, zijn emoties, de verbeelding om dit te brengen. M.a.w. hij is vrij,
niet langer geremd door zoiets als een keurslijf van een eigen stijl of het najagen van
perfectie, om zijn verhalen zo spannend, goed of mooi mogelijk te vertellen. En dat is
een goede zaak, ik zou het bijna een zoektocht naar jezelf noemen, naar wat je op een
bepaald moment aan emoties of zeggingskracht voelt. Het resultaat kan zowel iets van
een kunstwerk hebben als een gedrocht zijn.
En dit denk ik dat Basti goed doet. Je voelt hem zoeken, tasten, proberen en soms ook
falen, maar altijd eerlijk en vol overgave. En dat is veel boeiender en rijker dan zoiets
als een eigen stijl onder de knie te hebben waar je tot in den treure aan beantwoordt.

Ik vind dit echt een heerlijke post van jou, Doudeke. Ben er dan ook erg 'dankbaar' voor, omdat je in zekere zin verwoordt wat ik probeer te doen met mijn foto's. Met mijn beelden uit Mexico wil ik pogen een eerlijke, objectieve visie te geven op hoe ik alles hier ervaar. Daarvoor probeer ik dingen, faal ik zeker en vast meer dan eens, maar bovenal doe ik gewoon wat ik mooi vind. Dat anderen het misschien al eens gedaan hebben, in lang vervlogen tijden, boeit me niet. Wie weet vind ik ooit, op een dag, wel eens dat 'beetje meer' dat sommigen missen in mijn foto's. Indien niet, zal ik er niet om treuren en gewoon mijn ding blijven doen. Ik probeer het op mijn manier te doen, op de manier die ik mooi vind. En ik weet dat er heel wat mensen zijn die die minder kunnen appreciëren dan anderen, en dat is hun volste recht. Ik ben niet op zoek naar perfectie, die bestaat immers niet. Ik ben gewoon een jonge knaap die binnen twee weken achttien jaar wordt, die het jaar van zijn leven aan het beleven is hier in Mexico, en die zijn kijk daarop wil delen met jullie, met iedereen in België, met iedereen op deze wereld die zich eventueel zou kunnen interesseren in mijn avonturen (http://klaasinmexico.blogspot.com, voor wie eens wat leesvoer wilt). En dat betekent dat ik intussen gewoon om me heen blijf kijken, steeds weer met behulp van mijn fototoestel. En zolang ik dat blijf doen, blijf ik mijn beelden aan jullie tonen. En ik ben blij dat er anderen zijn die die zo te zien ten volle kunnen appreciëren.


("the day we stop looking, Charlie, is the day we die")

armando113
3 november 2010, 11:11
euhh. ik vind het nog steeds prachtig wat je maakt, sterker nog boven gemiddeld maar ben van mening dat er nog veel meer in zit en probeer je alleen maar uit te dagen. desalniettemin hou dat gevoel vast dat je maakt wat je leuk en mooi vindt.

armando113
3 november 2010, 11:32
Ik heb het al eens geschreven: een eigen stijl is een flauw excuus om zichzelf alsmaar
te herhalen. Als je er goed over nadenkt, om altijd dezelfde stijlfouten te maken. Het
is dan ook al vlug vervelend. Zo vervelend als perfectie. Mocht die al bestaan. Vandaar
dat zo veel kunstenaars ook zo ontzettend vervelend zijn.
Ik denk dat dit iets is uit het verleden. Iets van de analoge mens die zulke zekerheden
zocht. Maar die wereld is er niet meer. Vandaag de dag gaat een fotograaf op zoek
naar mensen, landschappen, architectuur, kortom verhalen, en laat zich daarbij sturen
door zijn gevoelens, zijn emoties, de verbeelding om dit te brengen. M.a.w. hij is vrij,
niet langer geremd door zoiets als een keurslijf van een eigen stijl of het najagen van
perfectie, om zijn verhalen zo spannend, goed of mooi mogelijk te vertellen. En dat is
een goede zaak, ik zou het bijna een zoektocht naar jezelf noemen, naar wat je op een
bepaald moment aan emoties of zeggingskracht voelt. Het resultaat kan zowel iets van
een kunstwerk hebben als een gedrocht zijn.
En dit denk ik dat Basti goed doet. Je voelt hem zoeken, tasten, proberen en soms ook
falen, maar altijd eerlijk en vol overgave. En dat is veel boeiender en rijker dan zoiets
als een eigen stijl onder de knie te hebben waar je tot in den treure aan beantwoordt.

als ik je goed begrijp dan zijn "gearriveerde" fotografen saai, gebruiken ze hun handtekening als truuk en is er geen of nauwelijks ontwikkeling. ik kan me daar wel in vinden zij het niet dat wat ze maken of maakten wel erg goed en of vernieuwend is/was. het beste voorbeeld van saaiheid wat ik kan bedenken is anton corbijn (kijk naar zijn gapstar foto's) daarentegen is een fotograaf als martin parr maatschappelijk kritisch en gebruikt zijn beeldtaal omdat aan ons te laten zien, misschien niet vooruitstrevend maar wel doeltreffend dat gaat de fotografie voorbij en is slechts aan weinigen gegeven.
basti maakt mooie, eerlijke gepassioneerde foto's maar ik denk dat hij/zij? ons nog veel meer te vertellen heeft.

doudeke
3 november 2010, 11:56
als ik je goed begrijp dan zijn "gearriveerde" fotografen saai, gebruiken ze hun handtekening als truuk en is er geen of nauwelijks ontwikkeling.


Dan heb je me inderdaad goed begrepen. Dit fenomeen beperkt zich trouwens niet alleen
tot fotografen. Hetzelfde liedje kan gehoord worden in de muziek, schilderkunst, film,
toneel, ballet, noem maar op.
Daarom is het net vaak zoveel boeiender om mensen die zoekende te zijn te ontdekken,
dan te genieten van hen die de waarheid (hun stijl) reeds gevonden hebben. :)