You never walk alone...

[gilclaes]

gils

[Ludo V.]

Weer een beeld waar ik lang kan naar kijken, een jong koppel die samen een toekomst te gemoed gaan vol plannen, maar ook zij stappen in een onvoorspelbare wereld.

Doudeke, gaat dat veel beter kunnen omschrijven.

Een klein heel klein puntje van kritiek is dat klein lichtvlekje, eens dat je het heb opgemerkt, tussen de man zijn benen.

[Jolleke]

Ja hoor, hij doet 't alweer.

Groetjes,
Jolien

[berto]

Een klein heel klein puntje van kritiek is dat klein lichtvlekje, eens dat je het heb opgemerkt, tussen de man zijn benen.

als ie niks gezegd had had ik het niet eens gezien maar nu krijg ik er de zenuwen van

Zet hem maar bij in de lange rij van absolute topplaten die je al gepresteerd hebt.

Groeten, Bert

[Tini]

Geen zin om een leercontract van 34 jaar onder je hoede te nemen?
Je werk is uitermate inspirerend voor mij!

[moniq]

groetjes

moniq

[tullep]

een beeld dat allerlei verhalen oproept...of gewoon....een beeld waarvan je geniet...zonder meer...

groetjes
hilde

[doudeke]

Weer een beeld waar ik lang kan naar kijken, een jong koppel die samen een toekomst te gemoed gaan vol plannen, maar ook zij stappen in een onvoorspelbare wereld.
Doudeke, gaat dat veel beter kunnen omschrijven.

Neen hoor, Ludo. Je hebt dat heel mooi omschreven. Beter zal ik het niet kunnen, maar
ik interpreteer het misschien een beetje anders.
Daarbij ga ik van de titel uit van dit sentimentele liedje, dat vraagt om, ondanks alles,
hoop te hebben, te blijven geloven. When you walk through a storm, hold your head up
high, and don't be afraid of the dark.
Heel troostend allemaal. De houding en sfeer op de foto tonen me hoe zeer ze het nodig
hebben. Misschien verlaten ze een ziekenhuiskamer, waar ze hun pasgeboren kindje
dood hebben moeten achterlaten. Of wie weet stappen ze met heel slecht nieuws voor
een van beiden uit het kabinet van een dokter.
Maar in ieder geval gaan ze het licht tegemoet. At the end of the storm, is the golden
sky, and the sweet silver song of the lark. Zo gaat het liedje verder.
Maar er wachten nog zware tijden. Walk on through the wind, walk on through the rain,
Though your dreams be tossed and blown, Walk on, walk on with hope in your heart,
And you'll never walk alone, you'll never walk alone.
Eigenlijk dus niet, zoals zovele voetbalfans luidruchtig meebrullen, dat je samen sterk
staat, maar dat we allemaal ons eigen verdriet hebben en iedereen dat eigen verdriet
te dragen heeft en we ons daar in kunnen sterken.
Ach, misschien hecht ik te veel belang aan de titel en het liedje, maar ik vind het goed
aansluiten en mooi gekozen bij dit beeld, dat nog wel meer interpretatie mogelijkheden
heeft en daarom ook zo sterk is. Krachtig, zou ik zeggen.
Tristesse en hoop... maar eigenlijk vind ik Ludo zijn uitleg beter.

[gilclaes]

Neen hoor, Ludo. Je hebt dat heel mooi omschreven. Beter zal ik het niet kunnen, maar
ik interpreteer het misschien een beetje anders.
Daarbij ga ik van de titel uit van dit sentimentele liedje, dat vraagt om, ondanks alles,
hoop te hebben, te blijven geloven. When you walk through a storm, hold your head up
high, and don't be afraid of the dark.
Heel troostend allemaal. De houding en sfeer op de foto tonen me hoe zeer ze het nodig
hebben. Misschien verlaten ze een ziekenhuiskamer, waar ze hun pasgeboren kindje
dood hebben moeten achterlaten. Of wie weet stappen ze met heel slecht nieuws voor
een van beiden uit het kabinet van een dokter.
Maar in ieder geval gaan ze het licht tegemoet. At the end of the storm, is the golden
sky, and the sweet silver song of the lark. Zo gaat het liedje verder.
Maar er wachten nog zware tijden. Walk on through the wind, walk on through the rain,
Though your dreams be tossed and blown, Walk on, walk on with hope in your heart,
And you'll never walk alone, you'll never walk alone.
Eigenlijk dus niet, zoals zovele voetbalfans luidruchtig meebrullen, dat je samen sterk
staat, maar dat we allemaal ons eigen verdriet hebben en iedereen dat eigen verdriet
te dragen heeft en we ons daar in kunnen sterken.
Ach, misschien hecht ik te veel belang aan de titel en het liedje, maar ik vind het goed
aansluiten en mooi gekozen bij dit beeld, dat nog wel meer interpretatie mogelijkheden
heeft en daarom ook zo sterk is. Krachtig, zou ik zeggen.
Tristesse en hoop... maar eigenlijk vind ik Ludo zijn uitleg beter.

Doudeke,
Alleen al je fantastische fantasie en kennis van de literatuur en dit aangevuld met je schrijverstalent en intelligentie maken dat dit voor mij een stimulans is om foto's te maken welke ruimte laten voor zulke poëtische ontboezemingen...
Dank man... I love this way...
Vriendelijke groet en een diepe buiging van achting...
Gils

[GeunsL]

sorry maar ik vind de reacties op dit beeld (weeral) overschat.. laat staan dat ik er een uitgebreid gedichtje over schrijf, of uren naar kan kijken..

Dit type beelden is al 100den keren gemaakt, dit is voor mij gewoon 2 mensen die buitenwandelen.. maar soit..

no hard feelings
k kan er gewoon niet goed bij

[Reginald]

Ik vind de uitleg van jullie allemaal veel kunstzinniger dan de foto zelf... ik denk dat ik zo een foto al 1000 keer heb gemaakt en ook 1000 keer heb weggegooid. maar ja, als je er een sentimenteel verhaal aan koppelt is hij wel te pruimen, maar geef mij eens één foto waarbij je dat niét kan doen? mij lijkt het eerder een foutje met een goede uitleg dan een meesterwerk gelijk sommigen het hier aftekenen ofwel heb ik hier iets crusiaal gemist
ps: de titel vind ik ook vrij cliché

[doudeke]

sorry maar ik vind de reacties op dit beeld (weeral) overschat.. laat staan dat ik er een uitgebreid gedichtje over schrijf, of uren naar kan kijken..

Dit type beelden is al 100den keren gemaakt, dit is voor mij gewoon 2 mensen die buitenwandelen.. maar soit..

no hard feelings
k kan er gewoon niet goed bij

Weliswaar een foto van Gils, maar de kritiek betreft meer mijn woorden dan het beeld,
denk ik. Of toch even zo veel.
Vandaar dat ik maar even antwoord.
Natuurlijk is dit type beelden al vaker vertoond. (Zoals alle beelden.) Het is dan ook je
goed recht om er gewoon twee mensen in te zien die naar buiten wandelen. En daar dus
blasé over te doen.
Het is allemaal een kwestie van interpretatie en inlevingsvermogen. Daar zonder wordt
eigenlijk alles maar banaal. Niet alleen deze en andere foto's hier, maar ook de muziek,
schilderkunst, film, poëzie, theater, enzovoort.
Kunst, zoals alle schoonheid, is nu eenmaal kwetsbaar en leent zich er gemakkelijk toe
om belachelijk gemaakt te worden. Om er mee te spotten. Om het uit te lachen. Tja...
Ware schoonheid is namelijk zelden wat je ziet, maar wat je bij iets voelt. En hier is
dat een krachtig, diep menselijk beeld. Een tragedie. Je moet er wel voor openstaan.
Het als het ware even mee beleven. Dan pas en pas dan krijgt iets betekenis, gaat er
een wereld voor je open die verder gaat dan het gewone bekijken van een prentje van
twee mensen die gewoon naar buiten wandelen.
No hard feelings dus. Eerder compassie.

[doudeke]

ik denk dat ik zo een foto al 1000 keer heb gemaakt en ook 1000 keer heb weggegooid.

Niet meer weggooien indien dit je niveau is, want dat zou echt zonde zijn.

[Tini]

Ik vind de uitleg van jullie allemaal veel kunstzinniger dan de foto zelf... ik denk dat ik zo een foto al 1000 keer heb gemaakt en ook 1000 keer heb weggegooid. maar ja, als je er een sentimenteel verhaal aan koppelt is hij wel te pruimen, maar geef mij eens één foto waarbij je dat niét kan doen? mij lijkt het eerder een foutje met een goede uitleg dan een meesterwerk gelijk sommigen het hier aftekenen ofwel heb ik hier iets crusiaal gemist
ps: de titel vind ik ook vrij cliché

Ik kijk al uit naar jouw 1000 meesterwerkjes! Laat maar komen zou ik zeggen.

[GeunsL]

En hier is
dat een krachtig, diep menselijk beeld.

LOL jawadde.. die compassie zou ik eerder schoon voor u eigen houden..U zou u eens moet verdiepen in krachtige portretten als ge dit een krachtig, diep menselijk beeld vind..

dit is een Té cliché beeld voor mij, maar als u natuurlijk de lat niet hoger legt als dit mij niet gelaten..

[JonathanB.]

DIt is inderdaad een ZWAAr overschat beeld.
Je kan hier praatjes rond gaan maken, en de boel gaan opfleuren, maar het blijft wat het is, en dat is een foto die hier (weeral) overschat wordt.

om te beginnen stoort het mij al mateloos dat de foto niet recht staat.
ten tweede, dat bordje bovenaan is ook storend.
DAN, de foto is nergens scherp, ok de onscherpte van die mensen is de bedoeling, maar is het ook de bedoeling dat de deuropening, en de muur onscherp is?
En wat heb je ingodsnaam rechts gedaan? daar zit een onscherpe vlek over de hele rechtse zijde die volgens mij bijgetekend is, maar vanonder niet goed afgewerkt.


Als dit het niveau van belgiumdigital is... amai merci, nee hoor mij kan je niet bekoren met je praatjes rond liefde en sentimenteel gezever... doe dat maar als je foto technisch goed zit..

ik ben student fotograaf, en ik ben er zeker van dat als ik dit zou afgeven dat dat een dikke buis is...


MVG
Jonathan

[Reginald]

Weliswaar een foto van Gils, maar de kritiek betreft meer mijn woorden dan het beeld,
denk ik. Of toch even zo veel.
Vandaar dat ik maar even antwoord.
Natuurlijk is dit type beelden al vaker vertoond. (Zoals alle beelden.) Het is dan ook je
goed recht om er gewoon twee mensen in te zien die naar buiten wandelen. En daar dus
blasé over te doen.
Het is allemaal een kwestie van interpretatie en inlevingsvermogen. Daar zonder wordt
eigenlijk alles maar banaal. Niet alleen deze en andere foto's hier, maar ook de muziek,
schilderkunst, film, poëzie, theater, enzovoort.
Kunst, zoals alle schoonheid, is nu eenmaal kwetsbaar en leent zich er gemakkelijk toe
om belachelijk gemaakt te worden. Om er mee te spotten. Om het uit te lachen. Tja...
Ware schoonheid is namelijk zelden wat je ziet, maar wat je bij iets voelt. En hier is
dat een krachtig, diep menselijk beeld. Een tragedie. Je moet er wel voor openstaan.
Het als het ware even mee beleven. Dan pas en pas dan krijgt iets betekenis, gaat er
een wereld voor je open die verder gaat dan het gewone bekijken van een prentje van
twee mensen die gewoon naar buiten wandelen.
No hard feelings dus. Eerder compassie.

Ik denk nu ook wel dat u aan't overdrijven bent ik heb al meer dan genoeg werken gezien die zonder verbeelding en teksten van 2 paginas ook mooi zijn en werkelijk zelf iets kunnen vertellen. dit is een slechte foto met een goeie tekst. en wie dat probeert te ontkennen wil hier heel graag iets zien dat er spijtig genoeg niet is. sorry ik snap niet waarom zoveel verschillende mensen dit een goede foto vinden, ik denk dat zij denken dat dit kunst zou kunnen zijn en ze willen niet door de mand vallen dus spelen zij het spelletje maar mee

[doudeke]

dit is een Té cliché beeld voor mij, maar als u natuurlijk de lat niet hoger legt als dit mij niet gelaten..

De lat ligt bij mij inderdaad bijzonder laag. Zo laag dat ik er makkelijk over heen kan
stappen en zien wat ik voel, zonder met mijn dom hoofd ergens tegen op te stoten.

[bouk]

vind ook het lyrische gedoe bij deze opname wat overdreven hoor, maar er werd indirect om gevraagd en daar is op ingegaan.
over de opname:
gewoon weer een onvervalste Gilclaes.
grt,bouk.

[doudeke]

Ik denk nu ook wel dat u aan't overdrijven bent ... ik denk dat zij denken dat dit kunst zou kunnen zijn en ze willen niet door de mand vallen dus spelen zij het spelletje maar mee

Hmm, dan was mijn tekstje toch niet duidelijk. Sorry daarvoor. Ik heb me door de titel
laten leiden om het te linken aan een simpel liedje en daarbij grote emoties proberen
op te roepen. Iets over een dood kind, misschien heel slecht nieuws. Daarmee heb ik
het niet willen verheffen tot een niet te missen kunstwerk, maar eigenlijk tot een banale
smartlap.
Iets waar ik nu eenmaal veel van houd.
Kunst laat ik liever over aan de vele kunstkenners die hier dagelijks neerstrijken en hun
boodschap achterlaten. Met alle respect trouwens.

[bouk]

Ik heb me door de titel
laten leiden om het te linken aan een simpel liedje en daarbij grote emoties proberen
op te roepen. Iets over een dood kind, misschien heel slecht nieuws.

dacht toch eerder aan Liverpool hoor.
maar dan gaan we Off Topic.
grt,bouk.

[doudeke]

dacht toch eerder aan Liverpool hoor.

Tja Bouk en Liverpool doet me dan weer aan de Beatles denken. En de Beatles aan Love
me do. En Love me do aan mijn eerste liefje.
Een Spaans meisje met een lieve glimlach, kleine handjes en ogen als meren waar in je
naakt kon zonnnebaden zonder je vunzig te voelen. Ze wachtte gewoonlijk op me in een
bushokje, alsof ik in weer en wind en altijd op tijd moest zijn, als een bus. Dat was erg
Spaans, zei ze. En ik geloofde haar.
Eind die zomer gaf ze me mijn eerste zoentje, terwijl alles al rossig dor was en de zon
als een groot, afgehakt hoofd op het gazon van meneer de notaris lag, in wiens haag
we onze ogen sloten en onze lippen stevig tegen elkaar drukten, heel lang.
Later heb ik van haar broer vernomen dat ze naar Spanje terug is gegaan om ergens
les in te geven voor verwaarloosde kinderen. Hopelijk in liefde, of zoiets. Want daar
was ze goed in, Maria Lazarro. Misschien denkt ze ooit nog eens aan mij, zoals ik aan
haar. Met een tederheid die alleen 15 jarigen kunnen voelen als ze hand in hand langs
de Maas wandelen en te verlegen zijn om veel te zeggen.
En dat, mijn vriend, is ook you'll never walk alone. Ja, dat is het.
Maar dan in de in het vlees schroeiende versie van Nina Simone, ver van de Mersey en
de brullende voetbalkoren, maar dicht bij mijn hart, en een liefde die me leerde dat er
niks verloren gaat.

[bouk]

Tja Bouk en Liverpool doet me dan weer aan de Beatles denken. En de Beatles aan Love
me do. En Love me do aan mijn eerste liefje.
Een Spaans meisje met een lieve glimlach, kleine handjes en ogen als meren waar in je
naakt kon zonnnebaden zonder je vunzig te voelen. Ze wachtte gewoonlijk op me in een
bushokje, alsof ik in weer en wind en altijd op tijd moest zijn, als een bus. Dat was erg
Spaans, zei ze. En ik geloofde haar.
Eind die zomer gaf ze me mijn eerste zoentje, terwijl alles al rossig dor was en de zon
als een groot, afgehakt hoofd op het gazon van meneer de notaris lag, in wiens haag
we onze ogen sloten en onze lippen stevig tegen elkaar drukten, heel lang.
Later heb ik van haar broer vernomen dat ze naar Spanje terug is gegaan om ergens
les in te geven voor verwaarloosde kinderen. Hopelijk in liefde, of zoiets. Want daar
was ze goed in, Maria Lazarro. Misschien denkt ze ooit nog eens aan mij, zoals ik aan
haar. Met een tederheid die alleen 15 jarigen kunnen voelen als ze hand in hand langs
de Maas wandelen en te verlegen zijn om veel te zeggen.
En dat, mijn vriend, is ook you'll never walk alone. Ja, dat is het.
Maar dan in de in het vlees schroeiende versie van Nina Simone, ver van de Mersey en
de brullende voetbalkoren, maar dicht bij mijn hart, en een liefde die me leerde dat er
niks verloren gaat.

sterkte hoor!
grt,bouk.

[doudeke]

sterkte hoor!
grt,bouk.

Dank u wel, Bouk. Al zijn het mooie herinneringen, en kusjes, zo onschuldig en teder dat
hun houdbaarheidsdatum nooit zal worden overschreden.
Aan Gils. Sorry dat ik zo kwistig mijn zaad "Vergeet me Nietjes" over uw akkertje hebt
uitgestrooid. Mijn oprechte excuses. Want wat ze ook mogen beweren en durven denken,
die foto vertelt veel en ik maar één iets.

[doudeke]

ik ben student fotograaf, en ik ben er zeker van dat als ik dit zou afgeven dat dat een dikke buis is...

Ach God, misschien zal je dan wel slagen als fotograaf, maar laten we hopen dat je verdere
leven geen dikke buis is.
There's more to the picture than meets the eye.