verhaaltje

[xera]

In vogelvlucht

HST 1
De zon kwam achter de bergen op, de eerste zonnestralen schenen al door de bomen en in de dauwdruppels die helder begonnen te flikkeren, ergens begon een nachtegaal te zingen. Zachtjes hoorde je het lopen van een riviertje. Het zachtjes kwaken van een kikker die in het water sprong, het zoemen van een waterlibelle die over het water heen vliegt. De zon komt hoger en hoger, de donkere schim van de schaduw jaagt hij weg. De eerste stralen doen de koude verdwijnen. Een nieuwe dag is weer geboren. Een groep vogels trekt door de helderblauwe lucht, witte wolkjes drijven langzaam door de zee van blauw. Ik voel het gras kriebelen aan mijn oor. Ik ga rechtop zitten en kijk uit over het landschap. bergen zover je kan zien, In de verte zijn er sneeuwtoppen, dichtbij enkel bossen. Een lange wandeling staat mij voor de boeg. De nachtegaal zingt nog steeds. Om van zijn gezang en de zon te kunnen genieten ga ik terug neerliggen en denk bij mijn eigen dat het leven zo slecht nog niet is. Nog steeds waren de kikkers in de vijver aan het spelen, hun gekwaak werd luider en luider. geamuseerd door hun bezigheid bleef ik er naar luisteren. Door het ritme doezelde ik weer weg. Plots schoot ik wakker, geen gekwaak meer, geen zang van de nachtegaal. alleen maar een zachte voetstap en wat gekraak. Ik keek achterom en zag een oud vrouwtje staan. Groot was ze niet en ze kon moeizaam lopen want ze hield de stok waarop ze steunden toen ze tegen mij sprak vlak onder haar kin. Haar stem kraakte toen ze mij vroeg wat ik hier deed. Ik zei dat ik op trektocht was, en dat ik nog een heel stuk te wandelen had eer ik terug bij mijn auto kon komen. "Ohhhh", zei ze en ze keek spitsig om haar heen en ze vroeg of ik haar niet wilde vergezellen voor ene kopje thee bij haar thuis. Ik keek haar wantrouwig aan, zover ik wist stond er nergens een huis op de kaart. Toen ik dat zei lachte ze het weg: "Natuurlijk niet, bijna niemand weet mij wonen" en ze liep haastig door. Ik liep da maar achter haar aan, waarom weet ik niet, ze had een soort aantrekkingskracht, denk ik. We liepen langs een smal bospad, de struiken langs ons werden groter en groter, de takken werden scherper en stekeliger. De bomen blokkeerde bijna al het licht. Tot we in de verte een cirkel van licht zagen, en in die cirkel stond een klein huisje, er kwam een dun sliertje witte rook uit de schoorsteen, de raampjes waren mooi rood geverfd en het dakje blauw. Voor het deurtje van het huisje liep een smal padje kronkelend naar het pad waar wij op liepen, Langs dat padje lag het tuintje, vol met bloemen. "Kom" zei de vrouw, en deed een handgebaar dat ik mee moest komen naar binnen.

HST 2
Toen ik in het huisje stapte rook ik onmiddellijk de geur van verse koekjes. Toen ik eens rond mij keek zag ik dat het huis volstond met speciale voorwerpen. Overal stond er wel iets te draaien of te bewegen. Ergens stonden potten te koken en uit iedere pot ontsnapte er af en toe eens een beetje blauw stoom. Even later ontsnapte er dan weer gele of rode stoom. Gefascineerd ging ik eens wat dichter bij om het te bekijken. Ik voelde de behoefte om het dekseltje van de pot te nemen. Ik probeerde mezelf te bedwingen, maar de aantrekkingskracht was te groot en mijn hand ging langzaam naar het dekseltje toe. Mijn vingers hadden het bijna vast toen plots het oud vrouwtje de kamer in kwam. "Sorry, waar zijn mijn manieren": kraaide ze: "je mag plaats nemen op de zetel.". Als uit een hypnose draaide ik mij om en keek in de richting waarin ze wees. Daar zag ik een schommelstoel en een grote rode zetel staan. Langzaam er naar toe wandelend probeerde ik te beseffen wat me bezielde. Toen ik in de zetel zat had ik de kans om nog eens goed rond te kijken in de kamer.
Houten balken sierden het plafond, in de balken was gegraveerd geweest, maar zo goed zichtbaar was dat nu niet meer, ik denk dat het al heel oud was.
Recht tegenover mij hing een oude slingerklok. Maar het uur stond verkeerd toch wanneer ik het met mijn horloge vergeleek. Ik denk zelfs dat hij niet meer werkte, de slinger ging ook niet. Naast de klok stond op een tafeltje een vaas met een roosje in doch was er iets eigenaardigs aan deze roos omdat hij blauw kleurde. Op de muren hingen een tal van waaiertjes denk ik dat het waren, ze waren allemaal aan het draaien, sommige aangedreven door de stoom die af en toe eens tevoorschijn kwam, andere door mysterieuze redenen. Op de vloer lag een grote dikke witte mat, de lange haren waren maar verward door het gebruik. Ik weet niet waar ze zoiets vandaan haalde want het leek niet op een dier of zo, zelf had ik nog nooit zoiets gezien. En dan tussen de zetel en de schommelstoel stond er een haardvuur. Ze was wel nog niet aangestoken. Het vrouwtje kwam terug uit de keuken met haar thee en versgebakken koekjes.
"Maak het je maar gemakkelijk en wil je de thee eens uitschenken, ik zal ondertussen het haardvuur wel aansteken" en ze zette de plateau waarop ze alles droeg neer en liep naar buiten. een beetje verbaasd nam ik de plateau op en bracht hem naar het tafeltje en terwijl ik de thee uitschonk kwam het oud vrouwtje binnen met een paar houtblokken. Ze bleek nog redelijk sterk voor haar leeftijd en vlug was het vuur aangestoken en genoten we samen van de thee.
ik zat in de zetel, hij was zacht heel zacht, langzaam gleed ik een beetje onderuit. De warmte van het vuur deed me een beetje doezelen, de oude vrouw was in slaap gevallen en ik wist dat de warmte van de thee samen met het vuur mijn beurt ook snel zou komen. Langzaam viel ik in slaap.

HST 3
Toen ik men ogen terug opendeed zat ik niet meer in een huisje. Ik zat nog wel in de zetel en tegenover mij, waar juist het oud vrouwtje lag zat nu een beeldschoon meisje. Ze was nog altijd aan het slapen. Ik wou haar niet wakker maken dus keek ik langzaam rond mij heen. Zover ik kon zien zag ik alleen maar water, behalve een klein eilandje waar wij op zaten. In dat water zag ik de vissen zwemmen, af en toe zag ik een dolfijn opspringen. Ik hoorde een lichte zucht en ik dacht dat het meisje wakker werd. Ik draaide mij om en ik keek recht in de ogen van het oud vrouwtje.
Verschrokken knipperde ik met mijn ogen en toen ik ze terug opendeed stond het meisje terug voor mij. Verward bekeek ik haar eens goed. Ze had lang blond haar en een lichtblauwe jurk aan. Ze was niet echt groot maar ze had een punthoed op die haar groter deed lijken. Op het uiteinde van haar hoed hing een sluier die haar gezicht nog bedekte. Ik zag dat ze met haar fijne hand de sluier wegtrok en ik kon haar gezicht zien. Ze was een beetje bleek en ze had lichtgroene ogen. Haar fijne neus en rode lippen vielen ook op. Ze was een pracht om te zien.
“Hoe kom jij hier?” Vroeg ze met een honingzoete stem. “Ik heb hier al jaren niemand meer gezien.” Maar voor ik kon antwoorden voelde ik vanalles trillen. Een monsterachtig gekrijs. Alles werd donker. Plots schreeuwde het meisje, “pas op”. Ik voelde een schok, men beide schouders deden pijn en ik hoorde de lucht suizen langs men oren. Toen ik men ogen opendeed zag ik dat ik meters hoog in de lucht hing. Een groot beest hield mij vast en vloog volle vaart over de eindeloze vlaktes van water uit. In de verte zag ik een groot eiland naderen en ik wou men kans nemen voor te ontsnappen. Ik begon heen en weer te zwieren. Het beest leek het moeilijk te hebben met zo te kunnen vliegen en steeg hoog op om mij dan laten te vallen. In het water gevallen probeerde ik zo snel als ik kon boven te geraken en naar het eiland te zwemmen. Ik wist niet wat er in het water zwom, maar ik voelde glibberige dingen met men voeten en dat was niet te vertrouwen. Bij het eiland aangekomen viel ik uitgeput neer op het strand.
Het warme zand streelde langzaam mijn huid. De zee ruiste langzaam, af en toe bereikte het koude zeewater de tippen van mijn tenen, de zon brand op mijn huid. Ik zakte dieper en dieper weg in de zand, ik spande mijn spieren om eruit te geraken maar het lukte niet. Het was alsof ik geen kracht had. Ik viel in een diepe put, ik proefde het zand in mijn mond. En ik viel.
Iets zachts brak mijn val. Toen ik opkeek zag ik dat ik in het huisje van het oud vrouwtje was.
“Goede morgen” zei ze. Het was maar een droom dacht ik bij mijn eigen. En ik zei goede morgen.
Ze bood mij ontbijt aan maar ik weigerde omdat ik moest vertrekken. Toen ik wou opstaan viel er een hoop zand van mij af. Verward keek ik op en zag dat het huisje was verdwenen. Een wind stak op en er streek een windvlaag die mij meetrok. Hulpeloos zweefde ik in de lucht.

HST 4
De vogels vlogen voorbij mijn hoofd. Hun gekrijs en hun gezang klonken mijlen ver.
Plots hield de wind op met blazen. Alles begon rond mij hen te draaien, de vogels, de lucht, gezang, gekrijs, lucht, vogels, bomen. Tot ik neerviel op de grond. Pijn had ik niet, maar ik hoorde allerlei rare stemmetjes. “Jaja, heb hem, jaja” ik zette mij recht. Boven mij cirkelde de vogels nog altijd. Rond mij stonden allemaal kleine mannetjes. “jaja, hij, heb hem, jaja”
Ze hielden allemaal een stok vast met een grote scherpe punt erop vastgemaakt. En ze wezen allemaal dreigend naar mij toe. De mannetjes, klein, groen, allemaal een kleine baard. Ze leken allemaal op elkaar, maar ze waren toch niet hetzelfde. Hun ogen bewogen snel heen en weer, precies of ze verwachte dat er iets zou opduiken. De grootste van de mannetjes stapte naar voren. “jaja, wat doe jij hier, jaja?”
Als ik mijn verhaal vertel stootte de leider een paar klanken uit. Snel liepen de wezens uit elkaar de struiken in. Ik dacht aan ontsnappen, maar er stonden nog teveel van die wezens die dreigend naar mij keken. De punten van hun wapen stonden al op mijn lichaam gedrukt. De wezens die de bevelen van hun leider opvolgde kwamen terug met hout in hun armen. Andere wezens kwamen terug met een grote pot. Een kampvuur werd aangelegd en plots waren die wezens weer verdwenen. Het duurde niet lang of ik zag er een paar weer afkomen, maar deze keer droegen zo grote bladeren tussen hen in. Op die bladeren lag water waarmee ze de grote pot vulde. Ze gaan me opeten dacht ik bij mijn eigen toen ik ze de grote pot op het vuur zag zetten. Ik probeerde wanhopig een uitweg te zoeken. Ik keek om mij heen, maar ik zag niks waar ik naartoe kon vluchten. “jaja, sta op” beveelde de leider “en loop naar de pot toe, jaja”. Omdat er niks anders opzat deed ik maar wat mij gezegd werd. Uit het bos zal ik nu een hoop andere wezentjes lopen, Sommigen hadden een kapje op, dat waren precies de vrouwtjes. Ik zag dat ze allemaal iets kleurrijks vasthadden wat ze als ze aankwamen een voor een in de pot gooide. Het water in de pot was al aan het koken en met de kleurrijke dingen erin begon het heerlijk te ruiken. Naast de pot stonden een 3 tal wezentjes op elkaar om in de pot kunnen te roeren. Zelf kon ik er met gemak over kijken en ik keek over een massa van deze wezens uit die allemaal over hun buikjes aan het wrijven waren. “ jaja, wij hebben honger en wij willen eten, jaja” zei de leider
Hij gaf mij de grote houten lepel. “jaja, jij bent gast en jij neemt eerste hap, jaja” Ik was opgelucht dat ik niet het eten was dat ik gauw een een hap nam met de houten lepel. De vloeistof bevatte grote brokken waarom je moest knabbelen, maar algemeen bleek het heel pikant te zijn en nergens zag ik een plek om te blussen.
Dus ik stond daar maar met een vertrokken gezicht hopend dat het branderig gevoel snel zou verdwijnen. Toen de wezentjes dat zagen gingen ze allemaal op hun knieën zitten met hun armen in de lucht. “jaja, ohhhhhhhh” zelfs de leider maakte zich nog kleiner en zei dat ik hem moest volgen. Ondertussen liet hij een paar kreten en een aantal wezentjes liepen weg. De rest van de wezens begon te zingen in hun taal. Het leek meer op zwaar brommen, maar je vond toch een ritme. De wezentjes die weg liepen kwamen nu terug met een soort gele stoel waar ik op moest zitten. De pot werd van het vuur gehaald en de leider zei dat er een feest ten ere van mij zou worden gehouden. Toen ik vroeg waarom zeiden ze dat ik de god van het vuur was en dak ik de enigste vreemdeling was die tot nu toe niet schreeuwend weg liep, daarom moest ik wel een god zijn. Ik zat daar hoog op de grote troon, terwijl onder mij al deze wezentjes waren aan het dansen.
Maar een windvlaag zette op, duwde mij van de troon af en ik viel op de grond. Ik keek op zag de blauwe lucht maar ik lag in de schaduw. De bomen waren veranderd in een eindeloze vlakte. Ik voelde een windvlaag, een grote hand nam mij op en tilde mij meters in de lucht. Ik zat in de hand van een reus.

HST 5
Met snelle stappen liep de reus voort, pijlsnel kwamen wij vooruit. Tot we uiteindelijk aan het kasteel van de reus aankwamen. Een gigantisch gebouw met in het midden een reusachtige toren.
Het leek wat vervallen en verlaten. De reus stapte binnen en bekijk mij eens goed. Zelf zag hij er verwaarloost uit, hij liep gekleed in lompen en hij had een verwarde baard staan. Op de muren van het kasteel hingen ofwel wandtapijten of wapens. De vloer was ooit eens bedekt geweest met tapijt en je zag er hier en daar nog stukken van liggen. Overal lag een hoop stof. Op sommige plaatsten voor mij zelfs bergen stof. De reus zag dat ik sterk was en gaf mij de opdracht zijn huis schoon te houden. Ik moest overal kuisen en hem helpen. Ik was vrij om rond te lopen in het kasteel omdat ik toch niet kon ontsnappen. Ik mocht overal komen behalve in de grote toren in het midden van het kasteel. Ik hield mij er ook aan, vooral omdat ik bang was van deze reus.
En ook de toren leek zo vervallen dat het levensgevaarlijk zou zijn om naar boven te gaan.
Maar op een dag leek ik beweging te zien in de toren. Mijn nieuwsgierigheid was nu wel gewekt en op een dag als de reus zijn middagdutje ging doen nam ik mij kans. Ik kroop langzaam tree per tree naar boven. Ik moest oppassen dat er geen trede naar beneden zou vallen, zo verrot waren de trappen. En af en toe had het hout ook een gigantisch gat erin waar ik dan moest over zien te geraken. Langzaam stapje voor stapje liep ik langs een richel. Tot ik uiteindelijk een deur bereikte. Achter de deur hoorde ik snikken van een meisje. Ik deed de deur open en daar stond het meisje dat ik op het eiland had gezien. “Jij weer!” Riep ze van blijdschap uit. En ze liep naar mij toe en gaf mij een knuffel. Toen ze weer los liet bleek dat ik het oud vrouwtje vast had. Ze draaide zich om en in de spiegel zag ik het meisje achter mij staan, toen ik mij omdraaide was ze verdwenen. Ik keek terug naar het oud vrouwtje, maar zij was ook weg, in de plaats stond het meisje aan het raam. Ik liep naar haar toe en ze pakte mij vast, maar samen vielen we uit het raam. Alles draaide rond tot ik iets mij aan de schouders voelde vastnemen. Het was een gigantische vogel die met mij wegvloog. Maar halverwege de vlucht liet hij me plots los en ik viel in iets zachts. Ik keek rond en zat terug in de zetel van het oud vrouwtje die nergens te bespeuren was. Ik pakte gauw mijn spullen en stapte uit de deur. Maar het huis stond precies op een ravijn gebouwd en ik viel het ravijn in. Met mijn ogen dicht omdat alles begin te draaien zag ik weer alles voor mijn ogen schieten, de draak, de vogel, de wezentjes, het meisje en de oude vrouw. Tot ik de grond voelde. Ik voelde iets warms op mijn lichaam. Iets kietelt in mijn oor.
In de verte hoor ik een nachtegaal fluiten en kikkers spelen in een rivier. Ik deed mijn ogen open en zag dat ik in slaap was gevallen. Snel stond ik op om naar huis te gaan. Ik liep door de bossen tot ik thuis aankwam. Ik zou dit verhaal opschrijven, zoals ik ook heb gedaan.

[xera]

kzal het der ma bijzetten zeker

kheb gewoon es een verhaaltje geschreven , voor de fun en d8 zet da maar opt forum

[Frederik]

Amai da is wel serieus veel tekst zenne

[Kariboe]

Van "gebrek aan verbeelding" heb jij in elk geval geen last !
Als je graag schrijft... blijf dan schrijven...
Ik vond dit verhaaltje wel leuk !!!

Gegroet, Kariboe

[Erik Mansvelders]

Inderdaad een heel stevig verhaal. En ik heb er zelfs een heel goede tip aan overgehouden voor de volgende shootingday in Hasselt

Quote: “ jaja, wij hebben honger en wij willen eten, jaja”

[xera]

een shooting day in hasselt????
humm misschien dak de mijen dan ook eens uit de kast haal (hasselt is vlakbij)

btw merci voor het verhaaltje te lezen en voor uw opbouwende mening erover.

(euhmms wil je mss uw ideetje eens delen Erik? )