Kerstboodschap van Zijne Bedenkelijkheid vanslycken

[vanslycken]

Hij staat op bd meer bekend om zijn gebabbel in polemieken en gezever in wauwelthreads (of omgekeerd), dan om zijn foto's... Hij heeft over alles een mening en durft toch toegeven als hij fout zat... Hij hoopt af en toe eens iemand op betere of genuanceerdere gedachten te brengen, of toch minstens eens een glimlach te veroorzaken... Hij spreekt enkel over zichzelf in de derde persoon als dat met een fameuze knipoog is ... ziehier zijn kerstboodschap en zijn wensen voor het nieuwe jaar


Waarde forumgenoten,
het lijkt misschien niet altijd zo, maar wat hebben we toch weer gelachen dit jaar. Misschien wel het hardste toen Balkenende op TV zei: "Het gaat goed met Nederland", en er toen hulpeloos vragend aan toevoegde: "Toch?"...
Natuurlijk gaat het goed met Nederland, en met België, met ons allemaal... Wilden we dat nu gewoon maar eens toegeven!
We vinden het misschien niet altijd, maar eigenlijk mogen we geen van allen klagen. Wie toch vindt dat hij te klagen heeft mag gerust een poging doen zijn klachten te formuleren. Vraag je daarna eens af: "is het alles?"...
We beseffen het niet altijd, maar we maken er blijkbaar een sport van om misnoegd en afgunstig te zijn. Als onze buur iets meer geluk heeft, of iets meer krijgt dan wij, waarom bekijken wij hem dan vol afgunst, in plaats van hem te feliciteren? Waarom kijken we altijd naar wat een ander méér heeft, naar wat de voordelen zijn die een ander heeft? Besef één ding: er zijn anderen die naar U kijken en eveneens afgunstig zijn! Of denk je dat er geen mensen zijn die maar wàt graag 1000€ op overschot zouden hebben om er een fototoestelletje van te kopen?
Het valt me op dat die afgunst meestal over materiële zaken gaat. Er wordt gesproken over de nieuwe auto ("waar doet die dat van?") of het nieuwe huis... maar zelden over relaties of echt geluk. Wel: "de gebuur heeft wéér een nieuwe auto!", niet: "de gebuur ziet er zo gelukkig uit met zijn vrouw"...
Meten we niet al te vaak ons "geluk" aan onze bezittingen en de moeite die we moeten doen om ze te verkrijgen? Hebben we niet al te vaak het idee dat we gelukkig zouden zijn als we zonder moeite te doen alles kregen wat we wilden?
Ik ontzeg mezelf zelden iets. Gelukkig zijn mijn dromen en wensen meestal betaalbaar, maar toch. En ik besef maar al te goed: ik zou met minder óók tevreden zijn. Dromen en wensen blijf je toch hebben, en af en toe is het leuk om er eentje te realiseren. Maar nadien heb je nog meer wensen, en je blijft bezig. Dit kan je op twee manieren bekijken: ofwel denk je: "nu heb ik dit al, maar ik heb nog niet alles wat ik wil", en je blijft misnoegd. Ofwel denk je: "Hier heb ik van gedroomd, laat ik genieten van wat ik heb!". En kijk niet kwaad naar je buur omdat die wèl die droom realiseert die nog op jouw verlanglijstje staat.
Ondanks het feit dat ik geen Nederlander ben en me niet zo gauw politiek inlaat, kon ik de Nederlandse premier goed begrijpen in zijn discours; hij vroeg om eens te stoppen met dat doemdenken en die zwartgalligheid, en in te zien dat we eigenlijk niet te klagen hebben.
Op die misnoegdheid spelen vele politieke partijen in. Ze proberen het kiesvee te doen geloven dat ze eigenlijk beter en vooral méér verdienen, maar dat hen dat ontzegd wordt omdat iemand anders het wèl beter heeft.
Onlangs zag ik in het Nederlandse jeugdjournaal een mevrouw die aan het janken en blèren was omdat haar buren in de loterij allemaal veel geld hadden gewonnen en zij niet. Ze had namelijk geen lotjes gekocht... Ik vroeg me af: had ze het voorheen dan zó slecht? Of voelt ze zich nu pas ongelukkig omdat de buurman een Porsche kon kopen zonder er iets voor te hoeven doen?
Ik hoop dat jullie de geest van mijn boutade begrijpen. Mijn enige hoop is dat ik hiermee iemand kan doen inzien dat hij gelukkiger is dan hij eigenlijk denkt. Dagelijks zie ik zure gezichten, op straat, in de auto's die in de file staan, op TV. Dagelijks zie ik dat mensen hun eigen geluk afmeten aan het schijnbare geluk van een ander. Maar ik kom op veel plaatsen, en ik merk dat de mensen "die alles hebben" vaak datgene missen wat ze zo hard zoeken: geluk.
Ik durf nogal eens het voorbeeld geven van de zo vaak benijde topmanagers, met hun méér dan riante lonen en opzegvergoedingen waar wij een paar jaar voor moeten werken. Ik ken er een paar. Ze hebben één ding gemeenschappelijk: ze beslissen over het lot van vele mensen, en dat is niet zo simpel als het lijkt. En vooral: ze zijn zelden thuis. Hoeveel zou men jou moeten betalen om je gezin en je vrienden een half jaar niet meer te zien? Antwoord maar in Euro of in Frank, of in Gulden.
Als je één echt goed voornemen moet waarmaken, en je wil je omgeving en jezelf gelukkig maken, laat het dan dit zijn: "Ik zal mijn geluk niet meer afmeten aan materiële of financiële zaken".
Ook op persoonlijk en relationeel vlak wentelen we ons graag in ons ongenoegen. Waarom? Toegegeven, we kunnen kapot gaan aan onze eigen gevoelens, en we moeten ermee proberen leven. Vele wegen splitsen, vele relaties breken, vele harten worden gebroken, veel vertrouwen wordt beschaamd. Vaak zien we daarin een reden om de mensheid te wantrouwen. Het idee dat alle anderen eigenlijk geniepige rotzakken zijn die erop uit zijn om de ander een loer te draaien is algemeen verspreid. We moeten "hard zijn", want "het is een harde wereld". Het is een wapenwedloop. Wie het hardst is en het minste scrupules heeft trekt aan het langste eind.
Vergeet één ding niet: die ander is net zo goed een mens als jij. En: voor iemand anders maak jijzelf ook deel uit van "al die anderen". Zeg eerlijk: ben je een *****zak die niks anders wil dan profiteren van een ander? Ben jij zo'n smeerlap die overal profijt achter zoekt en niks voor niks doet? Neen? Ben jij dan zó verschillend van de rest van de mensheid? Of is je mensbeeld misschien een beetje aan de donkere kant? Zou het kunnen?
Oh nee, je hoort mij niet zeggen dat we in een ideale wereld leven. Maar de schrik voor "de wereld" wordt er zo hard in gedrilld dat we op den duur paranoïde worden. Let maar op: bijna niemand wil nog op zijn fouten gewezen worden. Alles is de fout van iemand anders. Ofwel zeggen we: "oké ik was fout, maar wat doet dat ertoe"... want een fout maken betekent - in onze paranoïde schrik voor de rest van de wereld - dat we gezichtsverlies lijden ten overstaan van iedereen, en dat onze fout ons de rest van ons leven zal achtervolgen. Die klote-wereld vergeeft en vergeet niet, denken we.
Ik merk enkel dit: ik heb respect voor iemand die durft zeggen: "dit was echt mijn fout, sorry. Ik trek hier lessen uit, en zal de volgende keer beter proberen doen". We zijn MENSEN, dames en heren, en hoewel velen het zullen tegenspreken denk ik - geloof ik! - dat de meesten nog altijd hun best doen om goed te doen. Ik beschouw mezelf niet als een spiegel van de maatschappij maar ik denk ook niet dat ik de enige mens op aarde ben die het nog goed meent met een ander... dus: de meeste mensen doen om goed te doen. Missen is menselijk. Waarom reageren we dan altijd zo bitsig als we op onze fouten en tekortkomigen gewezen worden? Laten we kritiek aannemen en naar waarde schatten, en onze eigen fouten - alsook ons eigen zíjn - aanvaarden voor wat ze zijn. Het moment dat èlke vergissing op rationele wijze te vermijden is, kunnen we ons werk door computers laten overnemen. Tot die tijd zitten we vast aan menselijke beslissingen, en derhalve ook aan menselijke fouten.
Maar het ging over relaties. Voor mijzelf is het bijna net een jaar geleden dat de relatie tussen mezelve en een heel sympathiek meisje na 4,5 jaar afgebroken werd. We hadden alles geprobeerd wat menselijk mogelijk was om met elkaar een leven op te bouwen, maar we bleven in conflict komen. Oh ja, ik zou kunnen kniezen, zeuren, vloeken, en de fout bij de ander leggen. Maar ik bekijk het liever zo: we hebben alles geprobeerd, geen van ons beiden kan zich verwijten onvoldoende inspanning geleverd te hebben. We vonden elkaar niet toen het echt nodig was. Is het verloren tijd geweest? Zeker niet, ik heb mezelf beter leren kennen, ik heb dingen veranderd. Ik heb fouten gemaakt, ik heb eruit geleerd. Ik heb mooie tijden beleefd, die vergeet ik niet. Ik heb slechte tijden gehad, die gelden als leerschool.
Waar ik naartoe wil: een relatie heeft altijd iets goeds voortgebracht, of ze was er nooit geweest. Al was het maar die ene vonk van verliefdheid héél in 't begin. Maar diezelfde afgunst en dat niet willen toegeven dat we fout waren leidt ertoe dat we elkaar liefst de schuld van alles geven en nog liefst het bloed vanonder de nagels pesten. Denk misschien even terug aan die eerste vonk van verliefdheid, en probeer dan te beseffen dat je allebei een verkeerde inschatting gemaakt hebt, maar bedenk dan dat je (hopelijk) toch af en toe een leuke tijd hebt gehad met elkaar. Indien niet, bekijk het uit elkaar gaan dan als een nieuwe kans om tóch te vinden wat je niet vond.
Als je in je huidige relatie ongelukkig bent, vraag je dan af of het komt omdat je zelf vindt dat je te veel dingen moet toegeven. Vraag je dan af wat je partner allemaal aan jou moet toegeven (zelfs al zegt die partner dat niet). Bedenk dan dat zowel je partner als jij dit doen uit liefde. Zie de waarheid onder ogen. We vinden niet allemaal die 100% passende levenspartner. Maar we kunnen tenminste onze liefde tonen door die 10% die ontbreekt met de mantel der liefde te bedekken, en te beseffen dat onze partner dat ook doet.
Heb je geen partner, bedenk je dan dat een partner geen noodzaak is. De enige compagnon de route die van begin tot eind bij jou is ben jezelf. Leer leven met jezelf, je bent je eigen voornaamste levens- en reisgezel. 't Is goed in 't eigen herte te kijken, inderdaad. Het klopt.

De laatste alinea bevat traditiegetrouw een resumé van de geformuleerde gedachten. Dit is mijn idee: "In plaats van te kijken naar wat we nog wíllen, zouden we beter kijken wat we al hebben". "In plaats van afgunstig te zijn over de dingen die een ander gelukkig (lijken te) maken, zouden we beter bedenken dat wij ook dingen hebben waar een ander afgunstig over is..."
Wie nu vindt dat heel mijn uitleg te zwartgallig overkomt, wie nu vindt dat hijzelf niet tot die categorie "manisch ongelukkigen" behoort: ik groet u! U begrijpt waarom ik wel èrg vaak word gesignaleerd met een glimlach op de lippen. Aan al diegenen die vinden dat ik overdrijf, want: "ik heb wel wat dingen waar ik content mee ben, maar toch...": lees nog eens opnieuw.

Het leven is het leven waard. Als fotografen leren wij sowieso schoonheid te zoeken waar men er op het eerste zicht over kijkt. We moeten dat in ons eigen leven ook doen.

Ik ben niet gelovig. Maar de laatste tijd moet ik vaak denken aan die ene passage, die parabel over de werkers van het elfde uur. Het moet járen geleden zijn dat ik ze nog te horen of te lezen gekregen heb. De essentie is deze: werklui werden aangenomen om voor een bepaald bedrag twaalf uur te werken. Een uur later werden er weer werklui aangenomen, om elf uur te werken voor datzelfde bedrag. Een uur later weer, enzovoort. Het elfde uur werden er nog werkers aangenomen, om voor datzelfde bedrag één uur te werken. Diegenen die al langer bezig waren protesteerden.
Ik heb hierover lang en veel nagedacht. Als we ervan uitgaan dat de werkers van het eerste uur vrijwillig dit loon aannamen, hebben zij dan reden tot protesteren? Is het dan nodig dat zij zich misnoegd en verongelijkt voelen? Of zouden zij beter bedenken dat zij toch datgene hebben gekregen wat zij wilden door hun noeste arbeid? Zelfs al moet een ander er iets minder voor presteren...

Denk er eens over na.

Ik wens u allen uit de grond van mijn hart een prettig Kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar en een gelukkig nieuw jaar. Het zal er ongetwijfeld één zijn vol prettige en minder prettige verrassingen. Het zal er ongetwijfeld één zijn van geluk en verdriet. Het zal er ongetwijfeld één zijn van meevallers en teleurstellingen. Maar: het zal er één ZIJN!

[theokus]

Ik heb mijn meester gevonden

[vanslycken]

hebt gij dat allemaal gelezen op 8 minuten?

[theokus]

Oorspronkelijk geplaatst door vanslycken

hebt gij dat allemaal gelezen op 8 minuten?

Ba ja....en ik ken je intussen
Ik had ook plannen om een Nieuwjaarsbrief te schrijven.
Zo'n ouderwetse...zo'n groot papier met een mooie,
nostalgische tekening op...

[vanslycken]

Oh ja, 'k had moeten afsluiten met (en ik neem deze gelegenheid te baat om dat te doen):



UW KAPOEN,

STEFAAN,

ÉÉN JANUWAAAAAARIE TWEEDUIZEND EN ZEEEEEEEVEN


deze thread staat open voor alle bedenkingen, wensen en verzuchtigen van iedereen! En voor mijn nieuwjaarse pree, stuur een pm voor mijn rekeningnummer

[geert1]

Een zeer mooie boodschap. Je slaat de nagel op de kop en weet het nog goed te verwoorden ook

[valere]

Zeer mooi.
Heel veel waarheid.
Bedankt voor de fijne wensen.

Ik heb het in een ander topic nog gezegd, jij hebt het verkeerde beroep gekozen.

[bouk]

mooi verhaal hoor, maar de meeste indruk: maken de laatste drie zinnen bij mij.
grt,bouk.

[Rockin_Bobke]

U schrijft wat wij allemaal wel weten, maar niet willen weten.

Mijn beste wensen ook voor U !

[purlut]

Stefaan, Stefaan ...
Je hebt toch die voorraad ... niet soldaat gemaakt hé
Allee, schitterend de boodschap. En nu nog die opsturen naar onze Albert, zou de mooiste Kerstboodschap zijn die we ooit gekregen hebben ...
Ja, ik heb toch meer en meer de neiging dat BD nog een ontmoetingscafé mist. Er zou hier waarschijnlijk heel wat minder afgeblaft worden...
Inderdaad wie je, ons, ons allemaal kent, dan ... het gras zou hier minstens even groen zijn als aan de andere kant van de heuvel
Medewensen aan iedereen.

PS.: ik heb nog niemand horen zeggen van mijn buren: Kijk, Wim heeft weer een linkerarm-verpakking, hoe doet hij het. Niemand is daar blijkbaar jaloers op. Zouden er dan toch uitzonderingen zijn op de regel ?

[Franciskine]

Gedachtengoed om te onthouden . . . absoluut . . . en oh zo waar en herkenbaar. . .
Een goede gezondheid, dat wens ik iedereen toe, want dat is niet echt te kopen . . .

[valere]

Oorspronkelijk geplaatst door Franciskine

Gedachtengoed om te onthouden . . . absoluut . . . en oh zo waar en herkenbaar. . .
Een goede gezondheid, dat wens ik iedereen toe, want dat is niet echt te kopen . . .

Francis, ik zie dat je je onderschrift hebt aangepast, toch niet bang dat de buren zien welke camera je hebt ?

[Franciskine]

Oorspronkelijk geplaatst door valere

Francis, ik zie dat je je onderschrift hebt aangepast, toch niet bang dat de buren zien welke camera je hebt ?

't Zou me verwonderen als er geburen van mij op BD zitten . . .

[vanslycken]

Oorspronkelijk geplaatst door valere

:
Ik heb het in een ander topic nog gezegd, jij hebt het verkeerde beroep gekozen.

Wil je zeggen dat ik voor koning had moeten studeren?

En purlut: drie bruine kasteelbiertjes - je begint mij te kennen

[vantje]

Stefaan,

fijne brief. Ik denk dat ook de gelovigen in onze maatschappij hier nog kunnen van leren. Je hebt jezelf een stukje blootgegeven, dat verdient op zijn minst respect. Respect waar we hedendage zoveel van te kort hebben.
Ik hoop van harte U nog dikwijls te mogen ontmoeten op de BD forums, je bijdragen waren veelal constructief. Had je een andere mening dan werd dat steeds op een waardige en niet kwetsende manier vertolkt. Voorbeeldig.
Of het nieuwe jaar nu goed of slecht zal zijn valt af te wachten, maar ik weet in ieder geval dat in een groter deel van de wereld er vele miljarden mensen veel mindere rooskleurige vooruitzichten hebben dan wijzelf. Laten we dat nooit vergeten, dan zijn we al een heel eind.
Prettige feesten en een gelukkig 2007 voor jou en je dierbaren.

Ivan

[taw]

Stefaan,

Jij hebt inderdaad het verkeerde beroep gekozen. Ik bedank je voor de steun die ik van je heb gekregen. Ik ben er nog lang niet, deze periode is heel moeilijk voor mij, het roept veel herinneringen op. Maar ik heb me voorgenomen om 2007 goed en optimistisch in te zetten.

Je bent een wijze man, ik wens jou en het hele forum heel veel goeds voor 2007!! Veel liefde, warmte, genegenheid, verdraagzaamheid, vriendschap .....

Het ga je goed!

[cvcaelen]

Met veel plezier je nieuwjaarsbrief gelezen

aan ieder een fijne Kerst toegewenst

en

een veilig Nieuwjaar

en

mogen sommige dromen dan toch nog uitkomen

Christiaan