depressie

[taw]

Wie heeft er ook zeer diep gezeten, depressief? Hoe zijn jullie hier uitgekomen? Ik door therapiegesprekken, door te schrijven en over te praten. Zou graag in contact komen met lotgenoten!!
Na 4 maand ben ik langzaam uit die diepe put aan het raken.
Ik ben wel altijd een type geweest dat nooit neen kon zeggen, stond en sta altijd voor iedereen klaar. Altijd goedlachs(ook al is het van binnen dikwijls anders), ik heb ook het gevoel gekregen dat bepaalde mensen hiervan misbruik maakten en op inspeelden. Hoe word ik wat assertiever? Geen cursus, die heb ik een paar jaar terug proberen te doen, heb afgehaakt. Dat was voor mij veel te hard.
MVG Taw

[theokus]

Oorspronkelijk geplaatst door taw

Wie heeft er ook zeer diep gezeten, depressief? Hoe zijn jullie hier uitgekomen? Ik door therapiegesprekken, door te schrijven en over te praten. Zou graag in contact komen met lotgenoten!!
Na 4 maand ben ik langzaam uit die diepe put aan het raken.

MVG Taw

Goed, omdat jij het bent.
Ik heb last gehad...
Grotendeels lag de oorzaak bij mijn baas die dronk...
Ik en de collega's de boel maar aan 't draaien houden en hij maar zuipen
en pillen pakken. > kalmeerpillen samen met jenever.
Allee schol dus.
Ik zal je de rest maar besparen maar het ware wel interessant als iedereen
de persoon in kwestie kende!!

Oplossing? De beste oplossing is de oorzaak wegnemen.
Voor de rest helpt totaal niks!
Elk gevolg heeft zijn oorzaken
Heb je tandpijn dan zal een asperine helpen maar je moet eigenlijk naar de tandarts.
Ik heb ook psychiater gehad die me 1250 per halfuur kostte...
Helpt totaal niks!
Verder heb ik ook medicatie genomen zoals Remergon: één pilletje en je
ligt plat...
Je bent dus :
1 > ellendig door de toestand
2 > nog ellendiger door die medicatie.

En bovendien moet je gaan handelen want dat kan zo niet verder en
zeker als je ALLEEN staat in die zaak.
Veel hulp heb ik nooit gehad TOT enkele vrouwelijke collega's ook last
van die baas kreeg, toen schoten ze wakker.
Die baas werd dus handtastelijk in het openbaar...begin maar he.

Wat is dan handelen: weg uit die situatie.
Dus via de huisdokter en anderen bleef ik thuis en werd dus door
mijn depressie "tijdelijk" arbeidsonbekwaam....
Je gewoon loon valt weg na een tijdje en je krijgt dan wel steun
van het ziekenfonds...
Dit werd dan item 3 of minder centen dan normaal.
Ik was dus "dubbel" ellendig en met minder centen dan normaal...
En buiten ging het leven gewoon door he.
Een heel goeie vriend (beroepsfotograaf) heeft me wel goed geholpen,
met raad en vooral daad, voor de rest heb ik me zelf moeten helpen.

Toen ik een tijdje thuis was en weg uit de situatie ging het beter, in die zin
dat ik niet elke dag werd geconfronteerd met die kerel he.
Ik had het wel nog zeer moeilijk omdat ik voortdurend op "mijn werk was".
Mijn hart heeft toen letterlijk en figuurlijk veel afgezien.

Geloof me vrij, ik heb veel gepraat met vrienden maar dat praten helpt niet veel,
omdat de situatie nog hetzefde bleef op het werk.
Mij vriend van hierboven...heeft toen de knoop doorgehakt en alles werd
ineens en drastisch opgelost in een paar weken tijd.
Op het werk werd iedereen "ontslagen" en iedereen werd overgeplaatst.
Behalve onze baas....die kreeg niks maar die had al veel...
Ondanks alles zijn ik en mijn collega's altijd correct geweest t.o.v. onze baas.
Want lange armen en steun van anderen....kon ons fataal worden.
Dat heb je dan ook nog he.

Laat me zeggen dat ik sinds 1999-2000 een ander mens ben geworden

[teddy-bear]

"ik denk typisch vrouwelijk", vind dit nogal sterk... zijn vrouwen dan 'typisch' depresief...

[Black B@ndit]

Dat heeft niets met vrouwelijk zijn te maken.

Op dit ogenblik zit ik ook met een probleem waar ik niet goed uitraak, omdat ik een tijdje geleden ontdekte dat mijn vriedin mij bedroog met mijn beste vriend.


Doordat al die zaken de hele dag door mijn hoofd blijven spoken heb ik zelfs voor mijn hobby (fotografie dus) niet veel zin meer.


Op aanraden van Lut heb ik deze boodschao ingekort, ik was wat teveel privé-zaken in het openbaar weg aan het geven. Waarover het gaat staat er nog, maar de details heb ik weggedaan.

[JLP]

Ik ben vrouw, maar om dan zo te veralgemeniseren, tja. Iedereen heeft wel eens problemen en iedereen reageert daar verschillend op. Om in contac met lotgenoten te komen heb je meer succes op bv het vrouwenforum van de libelle (is een damesblad). Ik denk dat je daar meer succes hebt dan hier.

[taw]

Theokus,
Je bent ook geholpen door een goede vriend zeg je, ik heb ook enorm veel steun gehad aan bepaalde vriendinnen. De oorzaak wegnemen is je advies! Wel de oorzaak is weg, maar kom de oorzaak nog regelmatig tegen, we wonen in hetzelfde kleine dorpje. Als ik het dan wat te boven ben, ja dan zien we elkaar ...
Bij jou hielp praten niet, doordat de oorzaak op je werk lag. Ik heb al veel gepraat en geschreven (zelfs in tijdschriften), moet mijn kwaadheid nu ook op papier zetten zegt mijn therapeute, het van je afschrijven. Ik hoop dat ik ooit kan zeggen, eindelijk ik ben erover.
Ik ga ook bij een dokter en ik kan momenteel niet zonder anti depressiva, in het begin dacht ik, ik kan het zelf, me hierdoor helpen. In mijn geval was dit niet waar. Er waren momenten dat ze mij niet meer alleen hebben durven laten, zo diep zat ik. Maar ik ben stillekes aan het te boven aan het komen.

Heel erg bedankt voor je verhaal, MVG Taw

[taw]

Oorspronkelijk geplaatst door JLP

Ik ben vrouw, maar om dan zo te veralgemeniseren, tja. Iedereen heeft wel eens problemen en iedereen reageert daar verschillend op. Om in contac met lotgenoten te komen heb je meer succes op bv het vrouwenforum van de libelle (is een damesblad). Ik denk dat je daar meer succes hebt dan hier.

Neen, ik denk van niet.
Heb dit artikel geplaatst en heb al PM ontvangen, heb zelf mijn verhaal in Libelle geschreven, zelfs op het forum.
Ik heb al 2 weerkerende berichten (van BD leden)gekregen van mannen, dat vind ik heel tof.
En ik bedoel, vrouwen zijn misschien gevoeliger, tegenover mannen zijn harder, kunnen alles beter van zich afzetten.
Ja en iedereen heeft eens problemen, maar er zijn kleine en hele grote. En er zijn er waar je zelf niet uitgeraakt!
Toch bedankt voor het advies.

[taw]

Beste Bart,

het begin van jou verhaal heeft een beetje weg van mijn toestand nu. Ik ga niet op cafe, ben een toegewijde mama. Mijn gezin komt NU op de eerste plaats.
Ik kan mij voorstellen hoe jij je nu voelt, maar je niet opsluiten he!! Ik heb dat 3 maand gedaan, dat ik in ons dorp niet meer durfde buitenkomen, maar dat is geen leven. Je kan je niet eeuwig opsluiten, je leven gaat voort. Dat er kinderen zijn bij betrokken is heel pijnlijk, kan er van meespreken. Ik heb altijd geprobeerd om mijn kinderen niks te laten voelen, maar ze voelen de sfeer, dat er iets scheelt ...
Heb je niemand om eens goed mee te praten, geraak je er alleen uit?
Ook je hobby's niet opgeven, door iets te doen of te ondernemen, verzet je je zinnen. Ik heb hier ook lang gezeten, dat ik altijd in mijn bed en zetel lag. Maar eenmaal moet je toch je leven heropnemen en dat gebeurt bij mij ook met vallen en opstaan.
Het allerbeste en nog veel moed!

MVG Taw

[taw]

Oorspronkelijk geplaatst door teddy-bear

"ik denk typisch vrouwelijk", vind dit nogal sterk... zijn vrouwen dan 'typisch' depresief...

Neen vrouwen zijn gevoeliger denk ik, sorry! Er zullen waarschijnlijk ook hardere types zijn, maar een vrouw is toch meestal zachter, weker, rapper geraakt .... Ik wou zeker geen discussie over de titel, daar is het mij niet om te doen.
Mijn excusese

[theokus]

Oorspronkelijk geplaatst door taw

Neen vrouwen zijn gevoeliger denk ik, sorry! Er zullen waarschijnlijk ook hardere types zijn, maar een vrouw is toch meestal zachter, weker, rapper geraakt .... Ik wou zeker geen discussie over de titel, daar is het mij niet om te doen.
Mijn excusese

Je weet pas wat een depressie is als je ze hebt....
Moeilijk voor anderen als ze het niet persoonlijk kennen.

Heb nog zo'n goede kennis in de buurt.
Je zou zeggen he, een ex-directeur van een "dikke bank"
Die vond een depressie "dikke" zever... TOT zijn dochter het te pakken
kreeg en toen keek hij toch maar dunnetjes....

[taw]

Theokus,

Ja je weet maar wat het is als je het zelf hebt. Mijn dokter zei, je zou beter een zware maagonsteking hebben, dat nemen de mensen aan. Maar een depressie is stukken erger, en dat duurt maanden eer je er uit bent. Ja Theo, ik kan je verzekeren, ik heb momenten gehad dat ik het niet meer zag zitten, ik ben 10 kilo vermagert, sliep niet meer, liep dagen te huilen. Had voor niks nog interesse, heb weken geprobeerd om er zelf uit te geraken. Maar dat is niet gelukt, heb toen hulp gezocht en van danaf gaat het beter. Ben er nog lang niet, maar ik ben op de goeie weg. Bedankt

MVG Taw

[Cois]

Oorspronkelijk geplaatst door taw

En ik bedoel, vrouwen zijn misschien gevoeliger, tegenover mannen zijn harder, kunnen alles beter van zich afzetten.

Maar daar zijn dan wel heel veel van die schijnbare harde mannen,die graag stoer doen en hun problemen verstoppen hé.
Ik persoonlijk ben als een zwart kijker geboren.....heb ik horen zeggen.
Lachen en grapjes maken is een hobby van mij,dan voel ik me pas goed.( schijnbaar waarschijnlijk.)
De meeste mensen op deze wereld zijn veel te hard en te onrechtvaardig voor elkaar tegenwoordig en voor mij persoonlijk is dit ook moeilijk om dit te aanvaarden.
Taw je bent zeker niet alléén op deze wereld die regelmatig last heeft van depressie's,hou er de moed in zenne.

[parakiet]

depresief of realist?

[theokus]

Oorspronkelijk geplaatst door parakiet

depresief of realist?

Mmmmja...weet je, er zijn wel realisten die iemand in een
depressie kunnen krijgen...

[groover]

Ik wens je alvast veel sterkte en heel veel moed toe taw . De oorzaak van een depressie zoek je vaak niet zelf en het kan onverwachts komen aankloppen . Ik denk misschien dat iedereen in zijn leven het wel eens moet meemaken of je nu man of vrouw bent , of het in een lichte of een zware vorm is . Ik was al mijn hele leven steeds vrolijk en kon zelfs de moeilijkste zaken enorm goed relativeren , niks kon me klein krijgen tot een situatie dit een tijdje geleden onverwacht volledig omkeerde . Nu is het net of je op automatische piloot leeft . Ikzelf probeer zoveel mogelijk te werken en niet thuis te zijn , praktisch dag en nacht maar helpen doet het allemaal niet want er zijn steeds momenten dat je in de stilte alleen valt en eigenlijk is het allemaal een vlucht voor je probleem die je niet kan blijven volhouden . Ik denk niet dat ik al in een depressie zit maar als ik dit allemaal lees word ik toch wel een beetje bang dat het zover zou komen , het huilen en niet slapen herken ik al . Ik heb wel tijdig via de baas op het werk bijstand gekregen van iemand van de sociale dienst maar ook hij net als de huisdokter proberen me nu aan de pillen te krijgen en dat zie ik nu eenmaal niet meteen zitten , meer nog omdat ik praktisch nooit medicijnen neem en ook weet wat deze zogezegde ANTI depresieva met je aanrichten en dit kan ik me niet veroorloven uit verantwoordelijkheid voor mijn job(s) . De oorzaak aanpakken ja , en vooral praten maar wat doe je als de oorzaak zelf niet wil of het misschien zelf te moeilijk heeft om te praten en dit samen met jou op te lossen . Het van me afschrijven aan een mailvriendin uit Nederland die ik al meer dan een jaar ken en nooit heb ontmoet helpt wel een beetje voor mij , voor de rest praat iedereen die zogezegd beter weet hoe je het moet oplossen het ene oor in en het andere uit . Het zit allemaal verwarrend in elkaar maar een standaard formule om ermee af te rekenen is er spijtig genoeg blijkbaar niet . Mijn geloof in het leven is ongeveer het enige wat ik nog overhou aan dit alles , al is dit ook heel even zoek geweest en ik hoop dat dit uiteindelijk genoeg zal zijn om alles achter me te laten en door te gaan , om het naar beneden glijden om te zetten ik een klim naar boven . En de bewering dat vrouwen gevoeliger zijn vind ik niet echt correct , er zijn ook nog wel genoeg gevoelige , non macho mannen die zich niet schamen om hun gevoelens ook te tonen . Worden ze gerespecteerd in een maatschappij waar alles om "grootdoenerij" en geld draait , Dat is een andere zaak .

[Exxosje]

Zelf ben ik 2x (heb herval gekend) in dat dal terechtgekomen.

Wat heb ik gedaan? Via de huisarts bij een heel goede psychiater terechtgekomen. Op een zondagmorgen mocht ik bij die mens privé gaan, door de hoogdringendheid van mijn depressie. Men was er net op tijd bij, voor de goede verstaanders.

Die mens is direct gestart met het zoeken naar de oorzaken, dewelke ik wel kende. Maar wegnemen kon zomaar niet, het was het verdriet om de mensen die uit mijn leven verdwenen waren dat mij de das omdeed. Plus het feit dat ik me zodanig op mijn werk stortte, dat ik amper nog aan slapen toekwam. Teveel gooi op de vork nemen, en uiteindelijk compleet ingestort.

We zijn dadelijk gestart met het zoeken naar goede medicatie. Er zijn ontzettend veel produkten op de markt. Van soorten die u dadelijk platleggen en een zombie van je maken, maar er zijn er ook waar je eigenlijk weinig nadelige gevolgen van hebt. Nooit of te nimmer heb ik iets gekregen waardoor ik niet meer kon denken, of waardoor ik als een zombie door't leven ging.
Dat is de verdienste van die man, als hij na 6 weken geen merkbare verbetering zag, werd de medicatie aangepast. Enkel door een gevoelige maag had ik af en toe wel eens last.

Een andere sterkte van mijn psych, was dat hij de tijd nam. Elke week moest ik 3x langs bij hem (was in de ambulante zorg, omdat'k een opname had geweigerd) op gesprek. Niet om snel snel even een voorschriftje te geven, maar om echt te praten. Was dat een halfuur, een uur, 2 uur of 10 minuten, dat maakte hem niks uit. Dit was o zo belangrijk voor mij, die gesprekken, zijn adviezen. Was het midden in de nacht, dan mocht ik hem bellen. Nooit of te nimmer gaf hij de indruk dat ik hem tot last was of stoorde. Als het minder dan een uur was betaalde ik geloof'k 37€, meer dan was het 45. Kan het me niet perfect meer herinneren, sorry.

Zijn raad in de eerste weken: rust, maar geen platte rust. Probeer de dingen te doen die je nog wel graag doet. Wandelen met de hond, al kon ik het maar 2 minuten uithouden. Fotograferen, even fietsen. Proberen van toch een paar minuutjes te genieten, het kopje even zuiver te maken.
Langzaam aan merkte ik dat ik er bovenop aan't komen was. Ook zelf aanvaarden dat het tijd ging vragen heeft me hard geholpen. Ik wilde niks liever dan snel snel terug de oude zijn, maar dat gaat zomaar niet. Dit vraagt tijd en inzet. Durven zeggen tegen mezelf: "ach man, je komt er wel door, is't morgen niet 't is misschien overmorgen. Je ziet wel."

En met veel stijgen en dalen terug er bovenop gekomen. Depressie is geen griepje, genezing is met ups en downs. En soms zijn die downs nog lager dan in't begin.

Nu geniet ik weer, ik tracht zoveel mogelijk de dingen te doen die mij plezier verschaffen. Sla ik toch een keer aan het piekeren, dan schiet ik me op de fiets en dan kan ik een halfuur of een uur echt als een razende fietsen. Even dat kopje terug leegmaken. Zit ik ergens mee, direct uitpraten met mensen die me dierbaar zijn en me graag eens hun oor of schouder aanbieden.
Een beetje een "laat maar waaien"-mentaliteit aangekweekt. Ben geen broekvager geworden verre van... Maar eens durven zeggen je m'en fou.

Het zal in de eerste plaats werk vragen van jezelf, steun helpt. Medicatie helpt ook, als men maar de moeite neemt om alles goed op te volgen.

Bijna 2j is het nu geleden, het zit nog in een klein hoekje, maar het zit daar goed

[Formatje13]

Depressie, wel dat is iets waar ik al teveel mee sukkel.
Ben zoals velen al weten 3x geopereerd aan een hernia en door dat ik
nu slecht te ben ben en nog maar 45 jaartjes ben voel ik mij alles behalve goed in mijn vel.
Ben opgegroeid in een landbouwersgezin en werken in de openlucht was het liefste wat ik deed
Maar nu kan ik zelfs geen emmer water meer dragen door de pijn
Dus pijnstillers bij de vleet (paladone 16mg omdat ik niet tegen de morfine kan)
En antidepressie medicatie neem ok nu ook al een 5 jaar of iets meer.
Er is verschil in antidepressie medicatie, je moet goed de raad van dokter opvolgen.
Heb er ooit gehad waardoor ik agresief werdt en dat is tegenover mijn gezin ook niet de bedoeling.
Tijdens de zomer maanden (mei tot september) lukt het mij om dit zonder psycholoog te verwerken
Maar tijdens de wintermaanden moet ik om eigen bestwil om de maand op consultatie naar een pchychiater.
Heb er geleerd van progresiefe relaxatie oefeningen en deze doe ik dan ook elke dag .
Zodat mijn lichaam wat meer rust heeft en kan ontspannen wat bij depressie niet altijd het geval is.
En te bedenken dat dit is gekomen door de 2 de operatie.
Kon niet meer slapen en niks echt in niks goesting meer zelfs mijn familie wilde ik niet meer zien.
Niet eten niet slapen en niet spreken wel ik denk dat ik echt gelukkig mag zijn dat mijn vrouwtje en kids bij mij zijn gebleven.
Er uit komen is een ander geval, men zegt dat spreken over je probleem helpt maar niet iedereen wil er anderen mee opzadelen.
Dus in mijn ervaring heb ik geleerd dat spreken met een onbekende je nog beter af gaat dan de eigen familie.
Waar ik ook dankbaar voor ben zijn de forums
Was lid van het rugforum, opgericht door een persoon die ook leeft met pijnstillers enz...
En nu kom ik bijna elke dag een uurtje of 2 op dit forum rondneuzen gewoon om mijn zinnen te verzetten.
Want dit is ook een goede remedie tegen depresie, kijken naar al dat schoon dat hier in showcase verschijnt,
Dus voor dit forum


Grts
Formatje

[taw]

Oorspronkelijk geplaatst door Cois

Maar daar zijn dan wel heel veel van die schijnbare harde mannen,die graag stoer doen en hun problemen verstoppen hé.
Ik persoonlijk ben als een zwart kijker geboren.....heb ik horen zeggen.
Lachen en grapjes maken is een hobby van mij,dan voel ik me pas goed.( schijnbaar waarschijnlijk.)
De meeste mensen op deze wereld zijn veel te hard en te onrechtvaardig voor elkaar tegenwoordig en voor mij persoonlijk is dit ook moeilijk om dit te aanvaarden.
Taw je bent zeker niet alléén op deze wereld die regelmatig last heeft van depressie's,hou er de moed in zenne.

Ja Cois, ik ben ook zo een type, dat altijd schijnbaar vrolijk is, maar diep van binnen is dat dikwijls anders, nu sinds ik ziek ben, zien de mensen hoe erg ik eraan toe ben. Ja de wereld is hard, te hard voor mij.

Bedankt voor je reactie, MVG Taw